©️ Copyright Protected
ഭാഗം ️1️⃣2️⃣
...........✍️
നങ്കിയുടെ കണ്ണുകൾ പതർച്ചയോടെ ആ കൈയ്യിനുടമയിൽ ആഴ്ന്നു.
വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ ഒരു പെണ്ണ്. അവളുടെ വിളർത്ത മുഖത്തും കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളിലും കണ്ണീർച്ചാലുണങ്ങിപ്പിടിച്ച കവിളുകളിലും നോട്ടം പായിച്ച് നങ്കിയുടെ കണ്ണുകൾ മറ്റെന്തിലേക്കോ ഓടിയിറങ്ങി.
◼️▪️◼️
മാറിൽ ചായുന്ന മഞ്ഞച്ചരടിലെ താലിക്കു താഴെ, മെലിഞ്ഞ കൈവിരലുകൾ നിറവയറിനെ തൊട്ടുഴിയുന്നു.
നങ്കിയ്ക്ക് കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് മൂടുന്നത് പോലെ തോന്നി.
"മല്ലീ..." തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ നിന്നും ശബ്ദം വലിച്ചെടുത്ത് നങ്കി വിളിച്ചു.
"നെന്റ കല്യാണം കയ്ഞ്ഞാ പെണ്ണേ..!?" ലക്ഷ്മിയമ്മ സന്ദേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.
"നിങ്ങൾക്കറിയോ ഇവളെ ?" ജോസഫ് ഉറക്കെ ചോദിച്ചതും, നങ്കി തല താഴ്ത്തി.
"ഓ... നങ്കീഡ എളേതാ. ഓൾഡപ്പന്റ രണ്ടാ കെട്ടിലൊണ്ടായതാ... യീളെന്താ യ്യി കോലത്തീ ഈട.."
പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് കേട്ടത് പോലെ ജോസഫും ജാൻസിയും വിക്ടറും അമ്പരപ്പോടെ പരസ്പരം നോക്കി.
'യിപ്പോ പ്രസവിക്കും എന്ന ഭാവത്തിൽ ഇടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ വയറുമായി നിൽക്കുന്നത് എന്റ അനിയത്തി തന്നെ. എന്റപ്പന്റെ ചോര...ചിന്നമ്മ പെറ്റ മകൾ...'
നങ്കി മല്ലികയുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആളിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
"ഞങ്ങട ഊരില മുരുഗൻ കോവിലീ വച്ച് നിങ്ങടെ ചെക്കൻ താലി കെട്ടിയതാ ഇവളെ..."
കേട്ടത് അവ്യക്തമായത് പോലെ നങ്കി കാത് കൂർപ്പിച്ചു.
"പ്ഫാ... തോന്ന്യാസം പറേന്നാ.. ന്റ ചെക്കന്റ പെണ്ണാ ദാ യ്യീ നിക്കുന്നെ... നങ്കീ.." ലക്ഷ്മിയമ്മ ഒരങ്കത്തിനെന്ന പോലെ ചേല പൊക്കി ഇടുപ്പിൽ കുത്തി, മുടി അഴിച്ച് ഒന്നുകൂടി കൊണ്ട കെട്ടി.
"തോന്ന്യാസം കാട്ടീത് നിങ്ങട ചെക്കനാ. ഒരു രാത്ത്റീല, കള്ളു മോന്തി വെളിവില്ലാത ഞങ്ങട വീട്ടീ വന്ന് ലഹള ഒണ്ടാക്കി. കെട്ടിയവൾടെ വയറ്റീ കെടന്ന കൊച്ച് ചത്ത്.. ഓള് പെഴച്ചതോണ്ടാന്ന് പതം പറഞ്ഞ് നെലവിളിച്ച്...
നങ്കി തിരിഞ്ഞ് ശിവനെ നോക്കി. തല താഴ്ത്തി ശിവൻ ആ നോട്ടത്തെ അതിജീവിച്ചു.
"നെഞ്ചു പൊട്ടുമ്പോലെ കരേന്ന കണ്ട് ആശൊസിപ്പിച്ച് രാത്ത്റി തങ്ങാൻ എടം കൊട്ത്ത്. പഷേല് പാതിരാത്തിറി ആയപ്പോ യിവൻ കെണറ്റീ ചാടി ചാവാൻ നോക്കി. എങ്ങനോ പിടിച്ച് കേറ്റി, പിന്ന കൊറേ നാള് ഞങ്ങട വീട്ടീ തന്നായി താമസം.
ആ താമസിക്കുന്നേനു എടേല ഒരീസം യിവള കേറി പിടിച്ചേ. പെണ്ണിന്റ നെലവിളി കേട്ട് നാട്ടാരൊക്കെ ഓടികൂടി.. അപ്പൊ യിവൻ തന്നാ പറഞ്ഞേ മല്ലിയെ കെട്ടി കൂട പൊറുപ്പിച്ചോളാന്നു...കെട്ടാത വേറ വഴീയില്ല. പെണ്ണിന കേറി പിടിച്ചേന് നാട്ടാര് മൊത്തം സാച്ചിയായില്ലേ.
അടുത്തീസം തന്ന മുരുഗൻ കോവിലീ വച്ച് താലീം കെട്ടി. പിന്നേം കൊറേ നാള് അവ്ട തങ്ങി. പിന്ന യിവൾടമ്മ പറഞ്ഞ് വേലേം കൂലീം ഒന്നൂല്ലാത അങ്ങന അവ്ടെ തങ്ങാൻ പറ്റൂല്ലാന്ന്. പെണ്ണിനേം കൂട്ടി ഇങ്ങോട്ട് പോരാൻ പറഞ്ഞപ്പോ നിങ്ങട മോനാ പറഞ്ഞേ യിവന ചതിച്ച ആദിയ കെട്ടിലൊള്ളോള് വീട്ടിലൊണ്ട്. ഓളെ എറക്കി വിട്ടേച്ച് രണ്ടാകെട്ടിന വീട്ടീ കേറ്റാന്ന്..
പിന്ന വന്നിട്ട് പറഞ്ഞ് വീട് പുതുക്കി പണിയ്യാണ്...പുത്യ വീട്ടില് പുത്യ പൊറുതി തൊടങ്ങാം. കൊറച്ച് കാത്തിരീന്ന്. അതിനെടേല് പെണ്ണിന്റ കുളി തെറ്റി. മൊടങ്ങാത ആയ്ച്ച തോറും എവൻ അവ്ട വരേം ചെയ്യുവാരുന്ന്. പശ്ശെ.. കയ്ഞ്ഞ മാസം ഒരീസം വന്നിട്ട് പിന്ന അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കീട്ടില്ല.. മാസം ഒന്നാവാറായി പെണ്ണിനെ കാണാൻ വന്നേച്ച്.
രഗസ്യായി തെരക്കി വന്നപ്പഴല്ലേ കാരിയം അറിഞ്ഞേ..വീടു പണീം കയ്ഞ്ഞ് പൊറുതീം തൊടങ്ങി. ആദിയ സമ്പന്തത്തിനു വയറ്റിലും ഒണ്ടായീന്ന്.. പിന്നൊന്നും നോക്കീല്ല ഊരില് പോയി പെണ്ണിനേം നാട്ടാരേം കൂട്ടികൊണ്ട് വന്ന്. എതിനൊരു തീർപ്പ് ആവണ്ടേ... ഓന്റെ കൊച്ചാ ഞങ്ങട പെണ്ണിന്റെ വയറ്റില്. അല്ലാന്ന് തൊള്ള തൊറന്ന് ഓനൊന്ന് പറേട്ട..
പറേഡാ.... "
ശിവൻ അപരാധിയെപ്പോലെ തല കുനിച്ചു.
"ന്റ മാഡത്തമ്പിരാനേ..." ലക്ഷ്മിയമ്മ നെഞ്ചത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു കൊണ്ട് നിലത്തേക്ക് കുത്തിയിരുന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങി. തങ്കം അവർക്കരിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.
"കേട്ടതൊക്ക സത്യാണാ !!?" നങ്കി ശിവന്റെ ചുമലിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി ഉറക്കെ ചോദിച്ചു.;
പെട്ടെന്ന് ശിവൻ നങ്കിയുടെ കൈയ്യിൽ പിടുത്തമിട്ടു. ബലമായി. വേദന കൊണ്ട് നങ്കിയുടെ പാദമുയർന്നു.
"ന്തേലും പറഞ്ഞ് പ്റച്ച്ന ഒണ്ടാക്ക്യാ നെന്റ വയറ്റീ കെടക്ക്ന്നേ യെന്റ കൊച്ചല്ലാന്ന് ഞാ ഒറക്കെ പറേം.. നൊണയാന്നു പറാൻ നെനക്കും പറ്റൂലാല്ലോ.."
പല്ല് കടിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ശിവൻ പതിയെ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ നങ്കിയ്ക്ക് അടിവയറ്റിൽ ആഞ്ഞു ചവിട്ട് കിട്ടിയ പോലെയായി.
"നായിന്റെ മോനേ...." ജോസഫിന്റെ ശബ്ദം മുരണ്ടു.
ശിവൻ തല ചരിച്ചു നോക്കി. ജോസഫും ജാൻസിയും താൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയതും നങ്കിയുടെ കൈയ്യിലെ പിടുത്തം വിട്ട് ശിവൻ ആൾക്കൂട്ടത്തിനു നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു.
"ഒരാക്ക് രണ്ട് സമ്പന്തം ഒണ്ടാക്ന്നത് പുത്യ കാരിയം ഒന്നുവല്ല. ഈളും ഈട നിക്കും.. നങ്കീട അനീത്തി അല്ലേ.. നങ്കിക്ക് കൊയപ്പം ഒന്നൂല്ല. വേണങ്കി ഓളോട് ചോയിച്ചി നോക്കീ..." കൂസലോടെ ശിവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ലക്ഷ്മിയമ്മ ചാടി എണീറ്റു.
"പ്ഫാ... നെനക്ക് നാണം ഒണ്ടാടാ യിതു പറാൻ.... രണ്ട് പെണ്ണുങ്ങക്ക് ഒരേ പോല വയറ്റിലൊണ്ടാക്കീട്ട് ഓൻ നിക്കുന്ന്. നെന്റപ്പനെ തളന്നു കെടപ്പോള്ള് നെന്ന പെറ്റ ഞാ യീട നിപ്പോണ്ട്. ഉസിരൊള്ള വര യീള ഈട കേറ്റാൻ ഞാ സമ്മയ്ക്കൂല്ല.."
"ന്റ വീഡ്.. ഞാ അല്ലേ നിങ്ങക്കൊക്കെ തിന്നാൻ കൊണ്ട് തര്ന്നേ. അപ്പൊ ഞാ യീട ആര്ട സമ്മദാ ചോയ്ക്കണ്ടേ. ആര്ടേം വേണ്ടാ. മല്ലി എനി തൊട്ട് യീട പൊറുക്കും. ഇസ്ട്ടോല്ലാത്തർക്ക് ഈടുന്ന് പോഗാം." ഒരു തീർപ്പ് പോലെ ശിവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
ലക്ഷ്മിയമ്മ ഇടിത്തീ വീണ കണക്കെ നിശ്ചലയായി നിന്നു.
നങ്കിക്ക് വലിയൊരു ഇരുട്ട് തന്നെ വിഴുങ്ങാൻ വരുന്നതായി തോന്നി. ഇരുട്ടിന്റെ കരിമ്പടം ശരീരത്തെ മുഴുവൻ പൊതിയുന്നതു പോലെ. കണ്ണുകളെ കറുത്തിരുൾ കവർന്നതും നങ്കി എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ മറിഞ്ഞു.
⬛️◼️◾️▪️◾️◼️⬛️
ഇരുമ്പ് വാതിൽ മലർക്കേ തുറക്കുന്ന പെടാപ്പാടോടെ നങ്കി കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്നു.
കട്ടിലിലേക്ക് താങ്ങി കിടത്തുന്ന രണ്ടു കൈകളിലേക്കാണ് കണ്ണ് ചാഞ്ഞു വീണത്. പെട്ടെന്ന് ഒരാന്തലോടെ കൈകൾ തട്ടി മാറ്റി നങ്കി ചാടിപ്പിടഞ്ഞെണീറ്റു.
അന്ധാളിപ്പോടെ ജോസഫ് പിന്നിലേക്ക് മാറി.
"നങ്കീ തല ചുറ്റി വീഴാൻ പോയ നിന്നെ ചേട്ടായി താങ്ങിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ടു വന്ന് കിടത്തിയതാ ഇവിടെ.." ജാൻസി നങ്കിയ്ക്കൊരു വിശദീകരണം നൽകി.
"ഞാ കൊറച്ചു കെടന്നോട്ടെ..." ആർക്കും മുഖം നൽകാതെ നങ്കി പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.
മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ നേരം ജോസഫ് നങ്കിയുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ ചുമരിലേക്ക് കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു നീട്ടി നങ്കി കിടക്കുന്നു. വീർത്ത വയറിന്റെ ഉയർച്ച താഴ്ച്ചകൾ മാത്രമാണ് കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നത് ഒരു ശവമല്ലെന്ന് വെളിവാക്കുന്നത്.
"നമുക്ക് പോകാം.." വിക്ടർ പതിയെ ചോദിച്ചു.
"ഉം...." ജോസഫ് കനത്തിലൊന്ന് മൂളി.
അടുക്കളയിൽ നിന്നും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാം. ഒരു പ്രദർശന വസ്തു കണക്കെ മല്ലിക വരാന്തയിൽ തന്നെ നിൽപ്പുണ്ട്. ശിവന്റെ എളേതുങ്ങൾ മല്ലികയെ വീക്ഷിച്ച് എതിർവശത്തും നിലയുറപ്പിച്ചു. കൂടി നിന്ന ആൾക്കൂട്ടത്തെയും ശിവനെയും കാണുന്നില്ല. മുരുകനും തങ്കവും സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് മുറ്റത്തു നിൽക്കുന്നു.
"ശിവനെവിടെ പോയീ ?" ജോസഫ് മുരുകനോടായി ചോദിച്ചു.
"അറീല്ല സാർ.."
"കള്ള് മോന്താന് പോയി കാണും " പുച്ഛത്തോടെ തങ്കം പറഞ്ഞു.
"കണ്ണീച്ചോരയില്ലാത്തോൻ.. ആ പാവം നങ്കിപ്പെണ്ണിനോട് ഓനിതു ചെയ്തല്ലോ..മാടൻ തമ്പിരാൻ ചോയ്ക്കും ഓനോട് "
"തങ്കം..."
"ഞാ പറേം. അന്നേ ഞാ പറഞ്ഞ് ഓന്റെ യ്യി പോക്ക് അത്തറ നല്ലയല്ലെന്ന്. അന്ന് നിങ്ങ ന്റ മേത്ത് ചാടിക്കേറി. യിപ്പോ കണ്ട ഓനൊപ്പിച്ച വേല.. കെട്ടിയ പെണ്ണിന്റേം ഓൾടെ എളേതിന്റേം വയറ്റിലൊണ്ടാക്കി. നെറികേട് കാട്ടിയോനെ മുക്കാലി കെട്ടി പൊറം പൊളിക്കയാ വേണ്ടേ..." സകല വിദ്വേശത്തോടെയും തങ്കം ചീറി.
"നങ്കിപ്പെണ്ണിന്റ കാരിയം ഓർത്തിട്ടാ സാറേ.. ഓളൊരു പാവ്വാ... എനി അതിന്റ നെല എന്താകോ എന്തോ " ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ മുരുകൻ പറഞ്ഞു.
"പോവാം " ജോസഫ് നടവഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
പരസ്പരം മുഖത്തു നോക്കി തലയാട്ടി ജാൻസിയും വിക്ടറും അനുഗമിച്ചു.
▪️◼️▪️
സൂര്യൻ തിളച്ചു നിൽക്കുന്ന നട്ടുച്ച നേരത്താണ് നങ്കി മുറിവിട്ടിറങ്ങിയത്. ശിവന്റെ എളേതുങ്ങൾ അടുക്കളയിലിരുന്ന് ചോറ് കഴിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയെ എങ്ങും കണ്ടില്ല. അപ്പൻ കണ്ണടച്ച് അതേ കിടപ്പ് തന്നെ.
മുടി വാരിക്കെട്ടി നങ്കി വരാന്തയിലേക്കിറങ്ങി. വാടിത്തളർന്ന് ചുമരും ചാരി നിലത്തിരിക്കുന്ന മല്ലികയെ നോക്കി നിന്നു. വീർത്തു തൂങ്ങിയ നിലയിലെത്തിയ വയർ ഇപ്പോ പൊട്ടുമെന്ന പോലെയുണ്ട്. ഈ കൊച്ചുപെണ്ണിന് താങ്ങാനാവുന്നതല്ല വയറ്റിലെ ഭാരമെന്ന് നങ്കിക്ക് തോന്നി.
"മല്ലീ.." ഏറ്റവും ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ നങ്കി വിളിച്ചു.
ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് ചാടി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുനിഞ്ഞ മല്ലികയെ നങ്കി കൈകളിൽ പിടിച്ച് തടഞ്ഞു.
"പതിയെ... നിയ്യെന്താ കാട്ടുന്നേ പെണ്ണേ.. യിങ്ങനെ ചാടി എയ്ന്നേക്കരുത്. വയറ്റില് കൊച്ചൊള്ളതാ "
പരിഭ്രമം തെല്ലൊന്നൊതുക്കി മല്ലിക നങ്കിയെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. പിന്നെ ആർത്തലയ്ക്കാൻ വെമ്പി നിന്ന മഴമേഘം പോലെ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. മല്ലികയുടെ കണ്ണ് പെയ്തു തോരുന്നത് വരെ നങ്കി കാത്തു നിന്നു.
ഊണ് കഴിഞ്ഞ് ശിവന്റെ എളേതുങ്ങൾ വാതിൽപ്പടിയിൽ കാഴ്ചക്കാരായി നിലയുറപ്പിച്ചു.
ഏറെ നേരമെടുത്തു മല്ലികയുടെ കണ്ണീർ മഴ തോരാൻ. പിന്നെ, പെയ്തൊഴിഞ്ഞ തീരം കണക്കെയായ ഈറൻ മുഖം ചേലത്തലപ്പിൽ ഒപ്പിയെടുക്കുമ്പോലെ അമർത്തി തുടച്ചു.
"ന്റ ഇശ്ട്ടത്തോടല്ല ച്ചേയി യ്യിക്കല്യാണം നടന്നെ. അമ്മക്ക് ഒരു ഭാരം കൂടി ഒയ്ഞ്ഞു പോയി.. അത്തറെ ഒള്ള്. എനി നിച്ചു കൂടി ഏടേലും പോയാ അമ്മക്ക്...ഓന് ആശ്പത്രീ തന്ന ഒര് വേല തരാക്കാന്ന് ശിവാണ്ണൻ.. " പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തത് പോലെ മല്ലിക നിർത്തി. പിന്നെ കൂട്ടിച്ചേർത്തു ;
"..ഓര് അമ്മോട് പറഞ്ഞാരുന്നു.."
നങ്കിയുടെ ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ വെറുതെ ഒരു പ്രതികരണത്തിനായെന്നോണം ചിരി നിഴലിച്ചു.
"ആ ആളില്ലേ.. ഈട നിന്ന് സമ്സാരിച്ച ആള് അമ്മേന കെട്ടീതാ.. പുത്യ സമ്പന്തം...നിച്ചൂന് ആളേം ഇശ്ട്ടല്ല അമ്മേനേം ഇശ്ടല്ല..ഓൻ എടക്കിടെ പറേം അമ്മേനേം ആ ആളേം ഓൻ കൊല്ലൂന്ന് "
കണ്ണിൽ ഉരുവായ ഭീതിയോടെ നങ്കി അനിയത്തിയെ നോക്കി.
"നിച്ചൂപ്പോ എന്നോടും മിണ്ടത്തില്ല..ച്ചേയീട ജീവിതം ഞാ കുട്ടിച്ചോറാക്കീന്നാ ഓൻ പറേന്നേ. ഓന് പണ്ടേ ച്ചേയിയെ അല്ലേ കൂടുതല് ഇഷ്ടം..."
"നിയ്യ് വാ വയറു കായാതെ ന്തേലും കഴിക്ക്.." നങ്കി എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.
"ലച്ച്മി മാമി.."
"അമ്മ... ഒന്നും മിണ്ടില്ല. നിയ്യ് വാ വയറ്റി കൊച്ചൊള്ള അല്ലേ തിന്നാതേം കുടിക്കാതേം ഇര്ന്നൂട.."
നങ്കി അകത്തേക്ക് നടന്നു. പിന്നാലെ മല്ലികയും.
"നെന്റ പ്രസവം എന്നാ പറഞ്ഞേക്കുന്നെ ?" ചോറിനു മേലെ കറി ഒഴിച്ചു കൊണ്ട് നങ്കി ചോദിച്ചു.
"ഒടനെ ഒണ്ടാകും. അടുത്ത മാസം ആദിയമാ ആശ്പത്രീന്ന് പറഞ്ഞേ "
"ഉം..,
ഡോക്ടറെയൊക്കെ മൊടങ്ങാതെ കാണാൻ പോയോ ?"
"കയ്ഞ്ഞ മാസം തൊട്ട് പോയിട്ടില്ല. ശിവാണ്ണൻ വരാത്തോണ്ട്... അമ്മ ഒന്നിനും മെനക്കെട്ടീട്ടില്ല.." ചോറുരുള വാരി വായിലേക്ക് വച്ച് മല്ലിക പറഞ്ഞു.
"ഓ..ഓരാണോ നെന്ന...ആശ്പത്രീ കൊണ്ടു പോയ്രുന്നേ ?"
"ഉം.. തിന്നാനൊക്കെ ഒള്ളത് വാങ്ങിച്ചോണ്ട് വരും. പഴങ്ങളും പലഹാരോം ഒക്കെ. നിച്ചൂന് ഞാ അദീന്ന് എട്ത്ത് കൊടുക്കും. പശ്ശെ ഓൻ തൊട കൂടിയില്ല.."
നങ്കിയുടെ കണ്ണിൽ നീരുറവ നിറഞ്ഞു.
കഴിക്കുന്നതിലായിരുന്നു മല്ലികയുടെ ഗൗനം മുഴുവനും. ആഹാരം ശരിക്കുമൊന്ന് കണ്ടിട്ട് നാളേറെയായ പോലെയുണ്ട്.
നങ്കി എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കള വാതിൽക്കൽ വന്നു നിന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് കണ്ണു നട്ടു.
"ച്ചേയി തിന്നാ ?"
"ഉം.." നങ്കി വെറുതെ മൂളി.
"മൂദേവീ.. വീട്ടിന്നാത്ത് കേറി എടോം പിടിച്ചാ. എറങ്ങി പ്പോടീ.."
ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ആക്രോശം നങ്കിയെ ചിന്തകളിലേക്ക് വഴി തിരിച്ചു വിടാതെ പിടിച്ചുണർത്തി.
ഭയന്നു വിറച്ച് അടുക്കളയുടെ ഒരു മൂലയിലേക്ക് ചേക്കേറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു മല്ലിക.
"അമ്മാ.." നങ്കി ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.
"യീള ഈട പൊറുപ്പിക്കത്തില്ല ഞാ.."
"ഓൾടെ കഴുത്തീ താലി കെട്ടിയ അമ്മേന്റെ മോൻ തന്നാ ഓളോട് യ്യി വീട്ടീ പൊറുത്തോളാ പറഞ്ഞേ "
"ഓ.. നിയ്യത് ഒടനെ സമ്മയ്ക്കേം ചെയ്ത്. ന്താ നിന്റനീത്തീ ആയോണ്ടാകും. ആണാഡീ.."
"ഞാ സമ്മയ്ച്ചാലും യില്ലേലും.. ഓര്ടെ കൊച്ച് ..യീൾട വയറ്റിലൊണ്ട്..."
"നെന്റ വയറ്റിലും ഓന്റ കൊച്ച് തന്നാ. അല്ലാത കാക്കേടോ പരുന്തിന്റോ അല്ലാ. ഏൻക്ക് ആ കൊച്ച് മദീ.."
നങ്കിയുടെ തല പെട്ടെന്ന് താഴ്ന്നു.
"ന്താഡീ മിണ്ടാത്ത.. യീൾട പേറ് ഞാ നോക്കത്തും യില്ല. ആ കൊച്ചിന തൊടത്തൂമില്ല "
ഉതിർന്നു വീഴാറായ കണ്ണീരോടെ നങ്കിയുടെ തല ഉയർന്നു.
തുടരും....
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ