നങ്കി 6️⃣

©️Copyright protected 

........✍️

"എന്തിന് !"

"അദ്...ഇങ്ങനൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോ...."

"ഏയ്....ഒരിക്കലുമില്ല. ഇത്ര ധൈര്യവും ആത്മവിശ്വാസവുമുള്ള ഒരാളെ എന്തിനാ പറഞ്ഞു വിടുന്നെ. നങ്കി അതോർത്ത് ടെൻഷൻ ആകണ്ടാ. ഞങ്ങൾക്ക് അഭിമാനം അല്ലെ, ഒരു പെണ്ണ് ഞങ്ങളുടെ ഹോസ്പിറ്റൽ മോർച്ചറിയുടെ കാവൽക്കാരിയായ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്.."

നങ്കി മന്ദഹസിച്ചു.

"പിന്നെ, ഇന്നലെ ഓരോന്ന് സംസാരിച്ച കൂട്ടത്തിലാ വിക്കി പറഞ്ഞത് നങ്കി സ്കൂളിൽ ഒക്കെ പോയിട്ടുണ്ടെന്നും അച്ഛന്റെ മരണത്തോടെ പഠിപ്പ് നിർത്തിയെന്നുമൊക്കെ. നങ്കിയ്ക്ക് ഇനി പഠിക്കണം എന്നുണ്ടോ?"

ജാൻസിയുടെ ചോദ്യം നങ്കിയെ ശരിക്കും അമ്പരപ്പിച്ചു.

"ഞാ ഇനി.... ഈ ഊരില പെണ്ണുങ്ങ വേലക്ക് പോന്നതേ വലിയ വിഷയം. അതില ഞാ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് യിനി പഠിക്കണോന്ന് പറഞ്ഞാ....ങ്ഹും...." ഒരു തണുത്ത ചിരിയോടെ നങ്കി പറഞ്ഞു നിർത്തി.

"ഇങ്ങനെയും കുറേ ആളുകൾ... അതുപോട്ടെ, വേറൊരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ..." ജാൻസി മുഖവുരയിട്ടു.

"എന്താ !?"

"അത്...നങ്കീടെ കുഞ്ഞ് എങ്ങനാ.. എന്തുപറ്റിയതാ?"

പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ചോദ്യം കേട്ടത് പോലെ നങ്കി നെറ്റി ചുളിച്ചു.

"മുരുകൻ ഇച്ചായനോടും വിക്കിയോടും പറഞ്ഞിരുന്നു കുറേശ്ശേ ഒക്കെ. എന്തെങ്കിലും ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നോ നങ്കിയ്ക്ക് "

മറുപടി പറയാതെ ഇല്ലെന്നർത്ഥത്തിൽ നങ്കി തല ചലിപ്പിച്ചു.

"പിന്നെ..?"

"ഓര്...ഓര്....ഒരീസം രാത്തിറി കുടിച്ചിട്ട് പിന്നേം ...." നങ്കിയുടെ തല താഴ്ന്നു. "രാത്തിറിയെ വയറു വേതനിച്ച് ചോര ഒക്കെ വന്ന്. പിന്നെ വെളുപ്പിന് ആറ്റീന്ന് വെള്ളം കോരി കൊണ്ടു വര്ന്ന വഴി പെട്ടെന്ന് വയറ്റി വേതന കൂടി...." ഒരു തേങ്ങൽ നങ്കിയിൽ നിന്നുമുയർന്നു.

ജാൻസി പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് നങ്കിയ്‌ക്കരികിലേക്ക് വന്നു. അവളുടെ ചുമലിൽ കൈ വച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

"ഹേയ്.. നങ്കി കരയാതെ. ഞാൻ വിഷമിപ്പിക്കാൻ ചോദിച്ചതല്ല... വെറുതെ. സോറി നങ്കി "

സാരിത്തലപ്പു കൊണ്ട് മുഖം അമർത്തി തുടച്ച് നങ്കി ജാൻസിയെ നോക്കി.

"ഇല്ല... കൊഴപ്പോയില്ല... ഞാ വെറ്തെ....ഓർക്കുമ്പോ ഒക്കെ സങ്കടം വരും " അവൾ ചുണ്ടിൽ ചിരി നിറച്ചു.

"ശരി നങ്കി ചെല്ല്.. പിന്നെ രാത്രി ആഹാരം കഴിക്കാൻ ക്യാന്റീനിൽ ചെന്നാൽ മതി. മോർച്ചറിക്ക് മുന്നിൽ തന്നെ ചടഞ്ഞ് ഇരിക്കണോന്ന് ഇല്ല.. ഒന്ന് ഇവിടെയൊക്കെ നടക്കുക ഒക്കെ ആകാം കേട്ടോ..."എങ്കിൽ ശരി ചെല്ല്..." ജാൻസി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തലയാട്ടി."

"ഉം..." ഒരു മൂളലോടെ നങ്കി എഴുന്നേറ്റു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

      

                ⬛️◼️◾️▪️◾️◼️⬛️

തന്നെ കാത്തു നിൽക്കുന്ന ആളെ കണ്ട് നങ്കി ചിരി തൂകി. അവൾ ആശുപത്രി മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.

"നിയ്യ് എന്നെ കാത്ത് നിക്കയാരുന്നോ.. ങ്കി വാ.." നങ്കി ആശുപത്രിയ്ക്കു പിന്നിലേക്ക് നടന്നു. പിന്നാലെ ആ ഞാവലിയും.

"ഞാ നെന്നയൊരു പേര് വിളിക്കാം.. അതാകുമ്പോ മിണ്ടാൻ എളുപ്പാകും.. ന്തേ.."

മറുപടിയായ് നീണ്ട വാലാട്ടൽ മാത്രം.

"ഉം... എന്തു പേരാ ഇടാ...ഉം..." നങ്കി ആലോചനാ ഭാവത്തിൽ നടക്കവേ പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ട് ആശുപത്രി വരാന്തയിലേക്ക് നോക്കി.

വരാന്തയിൽ തുള്ളി കളിക്കുന്ന ഒരു പെൺ കുട്ടിയിൽ നങ്കിയുടെ ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞു. കളിച്ചു ചിരിക്കുന്ന കുട്ടിയുടെ കൊഞ്ചലിനൊപ്പം അവളുടെ കുരുന്നു പാദങ്ങളിലെ വെള്ളിക്കൊലുസ്സും മണിയൊച്ച മുഴക്കി ചിരി തൂകുന്നു. ആ കാഴ്ച കണ്ടതും നങ്കിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്ത പോലെ അവൾ തന്റെ പുതിയ കൂട്ടിനെ നോക്കി.

"കൊലുസ്സ്..... നെനക്ക് ഞാ ഇടുന്ന പേര് കൊലുസ്സ്. യിനി ഞാ അങ്ങനേ നെന്നെ വിളിക്കൂ. ഇശ്ട്ടായോ .."

വീണ്ടും അതേ വാലാട്ടൽ മാത്രം.

"അദു മതി. എനിക്ക് ഇശ്ട്ടായി.. കൊലുസ്സ്... കൊലുസ്സേ..." പേര് ഉറക്കെ വിളിച്ച് നങ്കി മുത്തു പൊഴിക്കും പോലെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

ഇരുവരും നടന്ന് മോർച്ചറിയ്ക്ക് മുന്നിലെത്തി. മണിയൻ മോർച്ചറിയ്ക്കു സമീപം മൂടിക്കിടന്ന കുറ്റിക്കാടൊക്കെ വെട്ടിത്തെളിച്ചതിനു ശേഷം ബീഡിയും തീപ്പെട്ടിയുമായി ഒന്നു പുകവലിയ്ക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു. നങ്കിയെ കണ്ടതും അയാളുടെ മുഖത്തു പുച്ഛവും പരിഹാസവും നിറഞ്ഞു.

"ഓ വന്നാ ചോലിക്കാരി..."

നങ്കി അയാൾക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ മോർച്ചറി വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു.

"സിവൻ ഒടനെങ്ങാനും തിരിച്ചു വരുവോ..ആര്ക്കറിയാം ഓൻ ഉയിരോടൊണ്ടെന്ന്..."

നങ്കി പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

"സിവൻ പോയേന്റ ശീണം നെനക്ക് ഒണ്ടോടി നങ്കീ....ഏഹ് "

മണിയന്റെ ചുണ്ടിലെ വഷളൻ ചിരിയെ അവജ്ഞയോടെ നോക്കി നങ്കി ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ടു വച്ചു.

"ശീണം ഒണ്ട് ഇപ്പൊ ഇങ്ങളോട് സമ്സാരിക്കുന്നേനു.."

"ഓ....ഞാ പാവം. പച്ചേല് ആ മുരുഗനോട് മിണ്ടുന്നേനും കൂടെ നടക്കുന്നേനും ശീണം ഇല്ലാ.... ഊം......."

തറച്ചൊരു നോട്ടം മാത്രം മറുപടിയായ് നൽകി നങ്കി തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

മണിയൻ ബീഡി കത്തിച്ച് ഒന്നാഞ്ഞുവലിച്ചു കൊണ്ട് പിന്തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന നങ്കിയെ അടിമുടി നോക്കി. പിന്നെ ബീഡി കാൽക്കീഴിലേക്ക് ഇട്ട് ചവിട്ടി തേച്ചതിനു ശേഷം നടന്നു പോയി.

നങ്കി പടിക്കെട്ടിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നടന്നകലുന്ന മണിയനിൽ ആഴ്ന്നു. അമർഷത്തോടെ അവൾ ചിറി കോട്ടി.

നാലു മാസം മുമ്പാണ് മണിയന്റെ ഭാര്യ പാറമടയിൽ ജോലിക്കു വന്ന ലോറിക്കാരന്റെ കൂടെ ഒളിച്ചോടിയത്. അതിൽ പിന്നെ മണിയൻ സ്ത്രീ വിരോധിയായി മാറി. പുച്ഛം മാത്രമാണ് അയാൾക്കിപ്പോൾ പെണ്ണുങ്ങളോട്.

"കൊലുസ്സേ...."

മണിയൻ വെടിപ്പാക്കിയ പറമ്പിൽ മണത്തു കൊണ്ടു നിന്ന തന്റെ മിത്രത്തെ നോക്കി നങ്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു.

"കൊലുസ്സേ...."  അവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചു.

രണ്ടാമത്തെ വിളിയിൽ ആ നാൽക്കാലി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. നങ്കി കൈ മാടി വിളിച്ചതും അവൽക്കരികിലേക്ക് ഓടി വന്നു.

"നെന്റെ പേര് കൊലുസ്സ്... കൊ.. ലു.. സ്സ്..." അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

"കൊച്ചിലേ ഞാ ഒത്തിരി കൊതിച്ചതാ കൊലുസ്സിടാൻ.. പച്ചേല് പറ്റീട്ടില്ല. നെറയെ മുത്തുള്ള കൊലുസ്സ്.... അദാ യിപ്പോ നെനക്ക് യീ പേരിട്ടെ. ഒത്തിരി ഇശ്ട്ടം തോന്നിയേന്റെ പേര് തന്നെ നെനക്കിരിക്കട്ടെ.. കൊലുസ്സ്.." നങ്കിയുടെ ചിരി ആയിരം മുത്തു പൊഴിച്ചു.

വാലാട്ടി ആ ജീവൻ അവളെ തന്നെ തൊട്ടുരുമ്മി നിന്നു.

       

                      ⬛️◼️◾️▪️◾️◼️⬛️

ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും തനിക്കെതിരെ ഉയരുന്ന മുറുമുറുപ്പുകളും പരിഹാസങ്ങളും ആക്ഷേപങ്ങളും നങ്കി സ്വതസിദ്ധമായ മന്ദാഹാസത്തിലൂടെ അവഗണിച്ചു. വിമർശനങ്ങൾക്കിടയിലും അവളുടെ ശമ്പളത്തിന്റ ഒരു പങ്ക് കടമായി ചോദിക്കാനും ആളുണ്ടായി. പണം കൈ നീട്ടി വാങ്ങിയതിനു ശേഷം തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അവളെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടുന്നവർക്കും നിശബ്ദത മാത്രമായിരുന്നു നങ്കിയുടെ മറുപടി.

ആശുപത്രിയിൽ എത്തുന്ന ദിവസങ്ങളിലൊക്കെയും ജാൻസി നങ്കിയെ കൂടെക്കൂട്ടി. തങ്കത്തിനും മണിയനും ശേഷം, അതേ സ്നേഹവും കരുതലും ജാൻസിയിൽ നിന്നും വിക്ടറിൽ നിന്നും നങ്കിക്ക് ലഭിച്ചു.

"കൊലുസ്സേ.." നങ്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു.

പറമ്പിൽ മാന്തി കുഴി ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടിരുന്ന കൊലുസ്സ് നങ്കിക്കരികിലേക്ക് ഓടി വന്നു.

"ദാ കൊറച്ചു വെള്ളം കുടി. അപ്പഴേക്കും നിയ്യ് കുഴിച്ചിട്ടേടത്തൊക്കെ ഞാ യീ വിത്തും തയ്യുമൊക്കെ നടാം.."

കൊലുസ്സ് വെള്ളം കുടിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും നങ്കി കൈയ്യിലെ കവറുമായി പറമ്പിലേക്ക് നടന്നു. കുറച്ചു ദിവസം മുമ്പേ നട്ട കാക്കപ്പൂവും വാടാമുല്ലയുമൊക്കെ അവിടവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ട് ഉല്ലാസഭരതരായി നിൽപ്പുണ്ട്. നങ്കി ചെടി നടീലിലേക്ക് കടന്നതും കൊലുസ്സ് തന്റെ ക്ഷീണം മാറ്റി അവൽക്കരികിലേക്ക് ഓടി വന്നു. ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് തങ്ങളേർപ്പെട്ട ജോലി തുടർന്നു.

എന്നും രാവിലെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ നങ്കിയെ അനുഗമിച്ച് കൊലുസ്സും ഉണ്ടാകും. വീട്ടിലേക്കുള്ള നടവഴി എത്തുമ്പോൾ കൊലുസ്സ് തിരിച്ചു ആശുപത്രിയിലേക്ക് മടങ്ങും. പിന്നെ വൈകുന്നേരമാകുമ്പോൾ ആശുപത്രി ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ നങ്കിയ്ക്കായി കാത്തു നിൽക്കും. വരേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും കണ്ടില്ലെങ്കിൽ നങ്കിയുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയേ പതിയെ നടക്കും. നങ്കിയുടെ നിഴലായ് കൊലുസ്സ് മാറിയത് വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ രൂപപ്പെട്ട ഈ ആത്മാർത്ഥ സൗഹൃദം പലരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കളഞ്ഞു.

കൊലുസ്സിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് നടവഴി ഇറങ്ങി കൂരയ്ക്കു മുന്നിലെത്തിയപ്പോഴാണ് നങ്കി, വരാന്തയിലിരുന്ന് മയങ്ങുന്ന ആളെ കണ്ടത്. മുറ്റത്തേക്ക് കയറാൻ ഉയർത്തിയ കാൽച്ചുവട് അവളെറിയാതെ താണു.

                    ⬛️◼️◾️▪️◾️◼️⬛️

"എപ്പോ വന്ന്..?"

നങ്കിയുടെ സ്വരം കേട്ടതും ശിവൻ ഞെട്ടിയുണർന്ന് അന്ധാളിപ്പോടെ ചുറ്റും നോക്കി. തൊട്ടു മുന്നിൽ നങ്കിയെ കണ്ടതും അയാൾ പെട്ടെന്ന് ദൃഷ്ടി മാറ്റി.

"ഇന്നലെ പാതിരാ ആയി " താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ശിവന്റെ മറുപടി വന്നു.

"എന്തേലും കഴിച്ചാ ?"

"കഞ്ഞി കുടിച്ച് രാത്തിറി.."

"ഞാ കുളിച്ചിട്ട് കട്ടൻകാപ്പി യെട്ക്കാം.." നങ്കി പിന്നാമ്പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

ശിവൻ നെടുവീർപ്പോടെ കസേരയിലേക്കിരുന്നു.

കുളി കഴിഞ്ഞ് കാപ്പിയുമായി നങ്കി വരാന്തയിലേക്ക് വന്നപ്പോഴേക്കും ശിവൻ വായും മുഖവുമൊക്കെ കഴുകി മുറ്റത്തൂടെ ഉലാത്താൻ തുടങ്ങി.

കാപ്പി നൽകി നങ്കി തിരിഞ്ഞതും പിൻവിളി എത്തി.

"നങ്കീ...നിയ്യ് യിനി വേലക്ക് പോണ്ട... ഞാ വന്നില്ലേ.."

"ഉം." ഒന്നു മൂളി തലയാട്ടി നങ്കി കൂരയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് നടന്നു കയറി.

                                   ▪️

തുടരും.......

നങ്കി 5️⃣

 

©️ Copyright protected

...........✍️

വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും രാവിലെ കണ്ട കാഴ്ചകൾ ആയിരുന്നു നങ്കിയുടെ മനസ്സ് നിറയെ. തലേന്ന് മോർച്ചറിയിൽ കയറ്റിയ ശവശരീരം രാവിലെ ആംബുലൻസിലേക്ക് എടുത്തപ്പോൾ നെഞ്ചത്തടിച്ചു കരഞ്ഞ സ്ത്രീയും പത്തു വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന മോനും അവളുടെ മനസ്സിനെ മഥിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. 

ഓഫീസിൽ നിന്ന് ആദ്യ ദിവസത്തെ ശമ്പളം വാങ്ങുമ്പോഴും ആ അമ്മയും മകനുമായിരുന്നു മനസ്സിൽ. നങ്കി നെടുവീർപ്പോടെ മുന്നോട്ടു നടന്നു. ചിന്തകൾ വഴി മാറിയപ്പോഴാണ്. പിന്നിലെ പതിഞ്ഞ കാലൊച്ചകൾ കാതുകൾ കേട്ടെടുത്തത്. നങ്കി പൊടുന്നനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. 

ഇന്നലെ രാത്രി കിട്ടിയ മസാല വടയുടെ രുചി നാവിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞിട്ടും മറക്കാത്ത നന്ദിയോടെ വെളുക്കുവോളം തനിക്കു കാവലിരുന്ന അതേ നാൽക്കാലി വീണ്ടുമിതാ... 

നങ്കി അതിന് ആഭിമുഖമായി തിരിഞ്ഞു നിന്നു. കൃതജ്ഞതയോടെ വാലാട്ടിക്കൊണ്ട് ആ മിണ്ടാപ്രാണിയും അവളെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി നിന്നു. 

"തിരിച്ചു പോ... ഇനീ വൈകീട്ട് കാണാം. എന്റ കൂട വരണ്ട. പിള്ളേര് കണ്ടാ കല്ലെറിയും.. പുരേ വന്നാ അമ്മ മഡലിനടി തരും... പോ... " നങ്കി കൈ നീട്ടി കാണിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. 

അത് അവളെത്തന്നെ നോക്കി വാലാട്ടി നിന്നു. 

"പോ ഞാ വൈകീട്ട് വരാന്നു പറഞ്ഞില്ലേ. ഉം... നിനക്ക് വയറു നിറയെ കഴിക്കാനും കൊണ്ടരാം " ഏറെ നാളായി പരിചയമുള്ള ഒരാളോടെന്ന പോലെ നങ്കി പറഞ്ഞു. 

അവൾ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടെന്ന പോലെ അത് പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ഒന്നു രണ്ടടി വെച്ചിട്ട് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു നോക്കി. നങ്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തലയാട്ടിയതും അത് വാല് ഒന്നുകൂടി ആഞ്ഞു വീശി കാട്ടി വന്ന വഴി തിരിച്ചോടി. 

പുരയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറാതെ അവളാദ്യം കുളിപ്പുരയിലേക്ക് കയറി. കുളിച്ചു വേഷം മാറിയതിനു ശേഷമാണ് പുരയ്ക്കകത്തു കയറിയത്. കട്ടൻ കാപ്പിയിട്ട് അപ്പന് കൊടുത്തു. ശിവന്റെ അമ്മ എന്തൊക്കെയോ പിറു പിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് ഗൗനിക്കാതെ അവർക്കും കാപ്പി നൽകി ശിവന്റെ എളേതുങ്ങളെ വിളിച്ചുണർത്തി. പിന്നെ ശമ്പളവുമായി കടയിലേക്ക് നടന്നു. 

നാന്നൂറ്റി അമ്പതു രൂപ തന്നു ശമ്പളമായി. ശിവന്റെ ശമ്പളം എത്ര ഉണ്ടെന്ന് അവൾക്കറിയില്ല. അവൻ പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല, അവൾ ചോദിച്ചിട്ടുമില്ല. കടയിലെ പറ്റ് കുറച്ചു കൊടുത്തു. പിന്നെ അത്യാവശ്യ അരിയും സാധനങ്ങളും വാങ്ങി. അപ്പന്റെ മരുന്നിന്റെ തുണ്ട് ഇന്നലെ കൈയിൽ കരുതിയിരുന്നത് കൊണ്ട് ആശുപത്രിയിൽ നിന്നു തന്നെ മരുന്നും വാങ്ങി. എന്തോ മറന്ന പോലെ തോന്നി നങ്കി നിന്നു. അമ്മയ്ക്കുള്ള മുറുക്കാന്റെ കാര്യം ഓർത്തെടുത്തപ്പോൾ അടുത്തുള്ള പീടികയിൽ കയറി മുറുക്കാനും എളേതുങ്ങൾക്ക് തേൻ മിട്ടായിയും വാങ്ങി അവൾ തിരിച്ചു വന്നു. 

എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് പഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അമ്മ മുറുക്കാൻ കൂട്ടം കണ്ടതും നിശബ്ദയായി. പിന്നീടൊന്നും അവർ മിണ്ടിയില്ല. വേലയൊക്കെ ഒരുവിധം ഒതുക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് തങ്കം കയറി വന്നത്. നങ്കിയോട് ഇന്നലത്തെ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയണം. 

"പറ നങ്കീ പേടിക്കാൻ ഒന്നൂല്ലാരുന്നോ. ചത്തതുങ്ങളുടെ കൂടെ ഇരുന്നിട്ടും നിയ്യ് പ്രേതത്തെ കണ്ടില്ലേ..? "

തങ്കത്തിന്റെ അപ്പോഴത്തെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോ നങ്കിയ്ക്ക് ശരിക്കും ചിരി വന്നു. പക്ഷേ തന്നോടുള്ള അവരുടെ കരുതലാണ് ആ അന്വേഷണം എന്നോർത്തപ്പോൾ അവൾ തങ്കത്തിന്റെ കൈയിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു. 

"ഇല്ലക്കാ... അങ്ങനൊന്നൂല്ല. പേടിക്കാൻ ഒന്നൂല്ലാരുന്നു. ഞാ മോർച്ചറിയ്ക്ക് പുറത്താ ഇരിക്കുന്നെ. മോർച്ചറിയ്ക്കകത്താ ചത്തവരെ കിടത്തിയേക്കുന്നെ.. "

"ങ്ഹാ... അദു നന്നായി. പിന്നേ ഓരു പറഞ്ഞ് നീ പള്ളിക്കൂടത്തിൽ പോയ കാര്യമൊക്കെ കേട്ടപ്പോ ആ സാറ് ഞെട്ടിപ്പോയെന്ന്. നെനക്ക് വേറെ നല്ല വേല തരാന്ന് പറഞ്ഞെന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞ്."

"മ്മ്... എനിക്ക് വേല യെന്തിനാക്കാ.. ഓരു വരുന്ന വരെ ആ വേല കളയാതെ നോക്കണം. അത്രേ ഒള്ള് മനസ്സില്.."

"സിവൻ തിരിച്ചു വരട്ടെ. ഓന് ന്റെ വായീന്ന് നല്ല ചീത്ത കേക്കും അന്ന് നീ നോയ്ക്കോ പെണ്ണേ. കണ്ടൊരുട വാക്കും കേട്ട് ഓൻ പോയേക്കുന്ന്.."

"എന്തിനാക്കാ വെറ്തെ... കണ്ടൊരുട വാക്കിന്റെ വെലയെ ഓരുടെ വിച്ചാസത്തിന് ഒള്ളാരുന്നു. അത്രന്നെ "

"നിന്റെ അപ്പൻ ഒണ്ടാരുന്നേൽ നെനക്ക് ഈയ്ലും നല്ല ബന്തം കിട്ടിയേന നങ്കി "

അതിനു മറുപടിയായ് നങ്കി ഒന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.

"നങ്കിയേ..." മുരുകന്റെ സ്വരം പെട്ടെന്ന് നടവഴിയിൽ മുഴങ്ങി.

"ഓ... വരുന്നാ മുക്കിയണ്ണൻ " തങ്കം തല പൊക്കി നോക്കി.

"മുക്കിയണ്ണനോ.. "

"ഉം... അദൊക്കെയൊണ്ട്. ഞാ നെന്നോട് പിന്ന പറയാ..." തങ്കം കണ്ണിറുക്കി കാട്ടി പറഞ്ഞു.

"നങ്കിയേ, ഞാ ഒരു കാരിയം പറയാൻ വന്നതാ. വര്ന്ന വഴിക്ക് ഞാ ആ വിട്ടർ സാറിനെ കണ്ടാരുന്നു. ഓരു പറഞ്ഞ് നെനക്ക് തെരക്കൊന്നുമില്ലേ വൈയിട്ട് കൊറച്ചു നേരത്തെ ആസ്പത്രീ ചെല്ലാവോന്ന് "

"അതെന്തോത്തിനാ " തങ്കം പുരികം ചുളിച്ചു.

"ആ... എന്തേലും വേല ചെയ്യിക്കാനാവും "

"വേലയാ "

"നെനക്ക് വേറെ വേലയില്ലേ..തങ്കോം ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് ചോയിച്ചിരിക്കാതെ.."

"ഓ...." തങ്കം ചിറി കോട്ടി

"ഞാ പോകാം അണ്ണാ"

"ഇങ്ങളും കൂടി പോ മനുച്ചാ കൂട്ടിന്. ഓളെ തനിയെ വിടാതെ "

"വേണ്ടാക്കാ..ആശ്പത്രീല് അല്ലേ അക്കാ പേടിക്കാൻ ഒന്നൂല്ലാ. തനിയെ പോകാനും പടിക്കണ്ടേ. ഞാ പോകാം "

മുരുകനും തങ്കവും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി.

"കൂട്ടിന് ആരേലും ഒണ്ടേ ദയ്ര്യയം ഒന്നും തോന്നൂല്ല. തനിച്ചായാ ദയ്ര്യയമാ നല്ല കൂട്ട്.."

"നീ പറേന്ന ഒന്നും ഞങ്ങക്ക് തിരിയൂല്ല നങ്കി. പച്ചേല് നീ പറേന്ന കാരിയങ്ങളൊക്കെ സരിയാണെന്നറിയാം... നല്ലയാണെന്നും " മുരുകന്റെ വാക്കുകൾ നങ്കിയുടെ കണ്ണുകളെ ഈറനാക്കി.

            

                       ⬛️◼️◾️▪️◾️◼️⬛️

ആശുപത്രി ഗേറ്റ് കടന്നതും നങ്കിയെ സ്വീകരിച്ചത് ഇന്നലെ രാത്രി അവൾക്ക് കിട്ടിയ പുതിയ കൂട്ട് ആയിരുന്നു. അത് അവൾക്ക് മുന്നിലെത്തി വാലാട്ടി തന്റെ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. നങ്കി ഒരു ചിരിയോടെ അതിനെ നോക്കി.

"ന്നെ നോക്കി നിക്കയായിരുന്നോ. വാ " നങ്കി മുന്നേ നടന്നു. പിന്നാലെ ആ ഞാവാലിയും.

ഓഫീസിനു മുന്നിലെത്തിയപ്പോ നങ്കി തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

"നിയ്യ് ഇവിടെ നില്ല്. ഞാ ഇപ്പോ വരാം."

ഞാവാലി വാലാട്ടി അനുസരിച്ചു.

നങ്കി ഓഫീസ് മുറിക്ക് മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അകത്തു നിന്നും സംസാരം കേൾക്കുന്നുണ്ട്. അവൾ വാതിൽക്കലേക്ക് തല നീട്ടി.

"ഹാ നങ്കി വാ " ജാൻസിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നങ്കിയുടെ മുഖം പതിഞ്ഞു.

ജാൻസിയ്ക്ക് എതിർവശമിരുന്ന വിക്ടർ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

"മുരുഗണ്ണൻ പറഞ്ഞു നേര്ത്തെ ആശ്പത്രീലേക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞൂന്ന്. അദാ.."

"അതിന് ആദ്യം അകത്തേക്ക് വാ നങ്കി "

വാതിൽക്കൽ തന്നെ നിന്ന നങ്കിയെ നോക്കി വിക്ടർ പറഞ്ഞു.

നങ്കി അകത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു നിന്നു.

"ഇരിക്ക് " ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന കസേര ചൂണ്ടി ജാൻസി പറഞ്ഞു.

"വേണ്ടാ.. ഞാ നിന്നോളാം "

"ഇരിക്ക് നങ്കി... ജാൻസിക്ക് നങ്കിയോട് സംസാരിക്കണമെന്ന്. അതിനാ വിളിപ്പിച്ചേ "

എന്തിനെന്ന ഭാവത്തിൽ നങ്കി നിന്നു.

"നങ്കി ഇരിക്കുന്നില്ലേൽ നിന്ന് സംസാരിക്കാം ഞാനും" ജാൻസി എഴുന്നേറ്റു.

"അയ്യോ വേണ്ടാ.... ഞാ ഇരിക്കാം " നങ്കി കസേരയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"എങ്കിൽ ഇരിക്ക് "

നങ്കി അമാന്തിച്ചിരുന്നു. അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ജാൻസിയും.

"നിങ്ങള് സംസാരിക്ക്, ഞാൻ ഒന്ന് റൗണ്ടടിച്ചിട്ട് വരാം " വിക്ടർ മുറിക്ക് പുറത്തേക്കിറങ്ങി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"എങ്ങനെയുണ്ട് നങ്കി ജോലി " മുഖവുര കൂടാതെ ജാൻസി ചോദിച്ചു.

"നല്ല ജോലീന്ന് പറേന്ന എങ്ങനാ... ഓരു വര്ന്ന വരെ ചെയ്യണം സാറേ..."

"ആദ്യം തന്നെ ഒരു കാര്യം പറയാം, എന്നെ ചേച്ചീന്ന് വിളിച്ചാ മതി നങ്കി "

"ചേച്ചീ...ന്ന്...."

"അത് മോശം വിളിയല്ല നങ്കി. ധൈര്യമായിട്ട് വിളിച്ചോ "

നങ്കിയുടെ കൺകോണിൽ നനവ് പടർന്നു.

"വിളിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ?"

"ഇല്ല ചേച്ചി "

"അപ്പൊ ഓക്കേ " ജാൻസി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തല കുലുക്കി. "ആ മണിയൻ ഒരു ദിവസം രാത്രി മോർച്ചറീടെ വാതിൽ പൂട്ടീല്ല. ശിവന് പകരം ഒരു രാത്രി ഡ്യൂട്ടി ഏൽപ്പിച്ചതാ, അയാള് കുടിച്ച് ബോധമില്ലാതെ കിടന്നു. അന്ന് രാത്രി മോർച്ചറീല് പട്ടി കേറി.. കുഴപ്പം ഒന്നും ഉണ്ടാക്കീല്ല എങ്കിലും ഒരുപക്ഷേ എന്തേലും സംഭവിച്ചിരുന്നെങ്കിലോ... അതാ ഇച്ചായൻ, ശിവൻ ജോലിക്കു കയറാൻ ഇത്ര കടുംപിടുത്തം നടത്തിയേ..പക്ഷേ ഞങ്ങള് പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വന്നത് നങ്കിയും "

"ന്നെ ജോലീന്ന് പറഞ്ഞു വിട്വോ..." നങ്കിയുടെ സ്വരത്തിൽ ആശങ്ക നിഴലിച്ചു.

                                  ▪️

തുടരും.....

നങ്കി 4️⃣

 

©️Copyright Protected

.....✍️

തിരിഞ്ഞു നടക്കും മുമ്പേ വിക്ടർ മുരുകനെ നോക്കി. 

"തങ്കോം...തങ്കോം... " നടവഴി എത്തിയപ്പോഴേ മുരുകൻ നീട്ടി വിളിച്ചു. 

മുറ്റം തൂത്തുവാരിക്കൊണ്ടു നിന്ന തങ്കം കഴുത്തുയർത്തി നോക്കി. 

"നിങ്ങ എന്തുവാ മനുച്ചനേ വിളിച്ചു കൂവുന്നേ "

മുരുകൻ മുറ്റത്തേക്ക് നടന്നു കയറി. 

"ഡീയേ നെന്നോട് ഒരു കാരിയം പറയട്ടെ. ഇനി മുതല് നീയെന്നെ മുക്കീന്നു വിളിച്ചാ മതി "

"മുക്കീന്നാ.. നിങ്ങ എന്തോന്നാ യീ പറേന്നെ? "

"എടിയേ വിട്ടറിനെ വിക്കീന്ന് വിളിക്കാങ്കി മുരുഗനെ മുക്കീന്ന് വിളിച്ചൂടെ " മുരുകൻ പുരികമുയർത്തി ചോദിച്ചു. 

"വിട്ടറോ അതെന്തുവാ സാതനം "

"അത് സാതനം ഒന്നുവല്ലടി പെണ്ണേ. സിവൻ വേല ചെയ്യണ ആസ്പത്റീല സാറിന്റെ പേരാ വിട്ടറ്. ആ സാറിനെ സാറിന്റെ പെണ്ണ് വിളിക്കുന്നേ വിക്കീന്നും. കൊള്ളാല്ലേ .ങ്ഹാ "

തങ്കം മൂക്കത്ത് വിരൽ വച്ചു. "ഇതെന്തോന്ന് പേരാ.. ഒരു ചേലും ചെവ്ത്തേമില്ലാത്ത പേര് "

"ഓ.... നെനക്ക് എന്തോ വെവരമൊണ്ട് പെണ്ണേ "

"എനിക്ക് വെവരമില്ല... നിങ്ങ നങ്കീടെ വിസേസം പറ മനുച്ചാ "

"നങ്കിക്ക് എന്താ വിസേസം... ഓള് വേലക്ക് കേറി"

"കേറിയാ... പാവം പെണ്ണ്. ആ തല തെറിച്ച സിവൻ ഏട പോയോ ന്തോ...അല്ലണ്ണാ നങ്കി... ഓൾക്ക് കൊയപ്പം ഒന്നൂല്ലാല്ലോ അല്ലേ "

"യെന്ത് കൊയപ്പം.. ആ മണിയന്റെ നാവിന്റെ കൊയപ്പേ ആസ്പത്റിക്ക് ഒള്ളൂ. വേറെ ഒരു പ്രച്ചനയും ഇല്ല. ഞാ രാത്തിരി കഴിക്കാന് വട വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്തേച്ചാ വര്ന്നേ.. " 

"എനിക്ക് എന്തോ പേടി... രാത്തിരി മോച്ചറീന്ന് പ്റേതം ഒന്നും എറങ്ങി വരൂല്ലല്ലോ അല്ലേ "

"ഒന്നു പോടീ പ്റേതം.... " മുരുകൻ തങ്കത്തിന്റെ തലയിൽ ഒന്നു കൊട്ടി കൊണ്ട് കൂരക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി. 

"ന്റെ മാടൻ തമ്പ്രാനേ...നങ്കിയെ കാത്തു രച്ചിക്കണേ.." തങ്കം നെഞ്ചിൽ കൈ വച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു. 

                     

                        ⬛️◼️◾️▪️◾️◼️⬛️

മോർച്ചറിയ്ക്കു മുന്നിൽ ഒരു നിഴൽച്ചിത്രം കണക്കെ നങ്കി നിന്നു. ഒരു മേശയും കസേരയും ബെഞ്ചും പിന്നെ കുറച്ചു സ്ട്രെക്ചറുകളും മോർച്ചറി വരാന്തയിൽ കിടപ്പുണ്ട്. ആശുപത്രിയുടെ പിറകിലാണ് മോർച്ചറി. ഒരു ഇടനാഴിയി ആശുപത്രിയെയും മോർച്ചറിയെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കാനുണ്ട്. 

അത്ര വലിയ ആശുപത്രി ഒന്നുമല്ല. പക്ഷേ, ഈ ഓണം കേറാ മൂലയിലെ ജനങ്ങൾക്കും അടുത്ത പ്രദേശങ്ങളിൽ ഉള്ളവർക്കും ഇതൊരു വലിയ ആശ്രയം തന്നെയാണ്. 

നങ്കി കൈയ്യിലിരുന്ന കവർ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വച്ചു കൊണ്ട് കസേരയിൽ ഇരുന്നു. 

മണിയൻ പറഞ്ഞത് പ്രകാരം വലിയ ആയാസപ്പെട്ട ജോലിയൊന്നുമില്ല. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ തന്നെയും അത് ചെയ്യാനുള്ള മനസ്സുറപ്പോടെയാണ് നങ്കി ആശുപത്രിയിലേക്ക് വന്നത്. അവൾ ഇടനാഴിയുടെ നീങ്ങി ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. 

                    ⬜️◻️◽️▫️◽️◻️⬜️ 

"ഞാ ഒരു കാരിയം ചോയിക്കട്ടെ നങ്കി.. നെനക്ക് ആരോടേലും വേറെ ഇസ്ട്ടം ഒണ്ടോ... "

നീട്ടിപ്പിടിച്ച കാപ്പി ഗ്ലാസുമായി നിന്നതല്ലാതെ നങ്കി ഒന്നും ഉരിയാടിയില്ല. ഗ്ലാസ്‌ കൈയ്യിലേക്ക് വാങ്ങാതെ ശിവൻ തല കുനിച്ചിരുന്നു. 

"ഓരോത്തര് പറേന്നെ... വയറ്റി കെടന്നു കൊച്ചു ചാകുന്നെ പെഴച്ച പെൺ- "പറഞ്ഞു തീരും മുമ്പേ ശിവന്റെ മുഖം കാപ്പിയുടെ ചൂടറിഞ്ഞു. 

അന്ന് പോയതാണ് എവിടേക്കെന്നോ എന്നു വരുമെന്നോ പറയാതെ... 

വലിച്ചു കൊണ്ടു വരുന്ന സ്ട്രെക്ചറിന്റെ മുരൾച്ച നങ്കിയെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും പിടിച്ചുണർത്തി. 

                     ⬜️◻️◽️▫️◻️⬜️

മോർച്ചറിയുടെ വാതിൽ അവൾ മലർക്കെ തുറന്നു കൊടുത്തു. പെട്ടെന്ന് തണുപ്പ് അവളുടെ പാദത്തിലേക്ക് അരിച്ചു കയറി. പൊള്ളലേറ്റതു പോലെ നങ്കി കാലുകൾ പൊക്കി മാറ്റി. അവൾ സ്ട്രെക്ചറിൽ കിടത്തിയിരുന്ന വെള്ളത്തുണിയാൽ മൂടിയിരുന്ന ശരീരത്തിലേക്കൊന്നു പാളി നോക്കി. 

"പേടിയുണ്ടോ " സ്ട്രെക്ചറിന്റെ ഒരു തലയ്ക്കൽ നിന്ന അറ്റൻഡർ നേരിയ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. 

"ഇല്ല " 

"നാളെ വെളുപ്പിന് കൊണ്ടു പോകേണ്ട ബോഡിയാ.." മോർച്ചറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറുന്നതിനിടയിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു. 

ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കകം ഒഴിഞ്ഞ സ്ട്രെക്ചറുമായി അവർ തിരിച്ചു വന്നു. നങ്കി മോർച്ചറിയുടെ വാതിൽ വലിച്ചടച്ചു. 

"അടുത്ത ഊരിലുള്ള ആളാ. ഇന്നിനി ഈ രാത്രി കാട്ടുമൂലയിലേക്ക് ആംബുലൻസ് വിടണ്ടാന്നാ ജോസ് സാറിന്റെ ഓഡർ... "

പരസ്പരം സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് അവർ ഇടനാഴിയിലൂടെ തിരിച്ചു പോയി. 

 

നങ്കി കസേരയിൽ തിരികെ വന്നിരുന്നു. മണിയൻ പറഞ്ഞു തന്ന കാര്യങ്ങളിലേക്ക് ചിന്ത വിട്ടു. അങ്ങനെ ചിന്തകളുടെ മണൽപ്പരപ്പിലേക്ക് മനസ്സിനെ മേയാൻ വിട്ട് 

നങ്കി ഇരുന്നു. 

പട്ടിയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള കുര കേട്ടാണ് നങ്കി ഞെട്ടി ഉണർന്നത്. മോർച്ചറിയിൽ നിന്നും ആശുപത്രിയ്ക്കു പിറകിലുള്ള റോഡിലേക്കുള്ള ഗ്രില്ലിട്ട വാതിലിനപ്പുറം നിന്നാണ് പട്ടി ഒച്ച വയ്ക്കുന്നത്. അതിനു നുഴഞ്ഞു കയറാൻ തക്കവണ്ണം വിടവ് ഗ്രില്ലിന് ഇടയിലുണ്ട്. അവൾ അതിനെ നോക്കി ഇരുന്നു. 

പിന്നെ പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തതു പോലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കവറിനുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു പൊതി പുറത്തേക്കെടുത്തു. തിരിച്ചു പോകും മുമ്പ് മുരുകൻ വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്ത മസാല വട പൊതി തുറന്നെടുത്ത് അവൾ പട്ടിക്കരികിലേക്ക് ചെന്നു. ഗ്രില്ലിന്റെ വിടവിലൂടെ വട അതിനു നേരെ നീട്ടി. ഭയത്തോടെ മുരണ്ടു കൊണ്ട് പിന്നിലേക്ക് മാറിയെങ്കിലും പിന്നെ വാലാട്ടി മെല്ലെ മുന്നോട്ടു വന്ന് വട വായ്ക്കുള്ളിലാക്കി. 

                      ⬛️◼️◾️▪️◾️◼️⬛️

തുടരും....... 

നങ്കി 3️⃣

©️Copyright Protected 

.......✍️

"അച്ചായാ.. "

"ആ പെണ്ണിന്റ കണ്ണിൽ നല്ല ദൃഡനിശ്ചയമുണ്ട്. അവൾക്കത്ര ധൈര്യമുണ്ടേൽ പിന്നെ നമ്മളെന്തിനാ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നേ. എന്തായാലും ഇന്നത്തേക്ക് ഒരു കാവൽക്കാരൻ.. അല്ല കാവൽക്കാരിയെ കിട്ടിയില്ലേ.. " ചിരിച്ചു കൊണ്ട് വിക്ടറിന്റെ ചുമലിൽ ഒന്നു തട്ടി അയാൾ നടന്നകന്നു. 

ഓഫീസ് മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ തന്നെ അവർ കാത്തു നിന്നു. വിക്ടർ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി കൊണ്ട് അവരെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. അയാൾ രജിസ്റ്റർ എടുത്ത സമയം നങ്കി തന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന കവറിനുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു പേപ്പർ പുറത്തെടുത്തു. 

"നങ്കി ശിവൻ എന്നെഴുതിയാൽ മതിയല്ലോ? "വിക്ടർ പേന കൈയ്യിൽ എടുത്തു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. 

"മ്മ് മതി "

പേര് എഴുതി ചേർത്തു കൊണ്ട് അയാൾ രജിസ്റ്റർ നങ്കി ക്ക് മുന്നിലേക്ക് നീക്കി വച്ചു. 

"ഒപ്പിടണം ദാ ഇവിടെ "

 ഒപ്പിട്ടു രജിസ്റ്റർ തിരികെ നൽകിയപ്പോൾ വിക്ടർ ചിരിച്ചു ;

"സ്കൂളിൽ ഒക്കെ പഠിച്ചയാൾക്ക് ഇംഗ്ലീഷിൽ പേരെഴുതി ഒപ്പിടാൻ അറിയില്ലേ "

"അറിയാം. പശ്ശേ മലയാളത്തിൽ ഒപ്പിടാൻ എല്ലാർക്കുമറീലല്ലോ.. "

വിക്ടർ അത്ഭുതത്തോടെ നങ്കിയെ നോക്കിയിരുന്നു. 

ഏറിയാൽ പതിനെട്ടോ പത്തൊമ്പതോ വയസ്സ് പ്രായം മാത്രം. പക്ഷേ ആ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു കാണുന്ന ഭാവത്തിനും അവളുടെ സംസാരത്തിനും പെരുമാറ്റത്തിനും പ്രായം അൻപതാണ്. 

നങ്കി കവറിൽ നിന്നുമെടുത്ത പേപ്പർ വിക്ടറിനു നേരെ നീട്ടി. 

"എന്തായിത്? " അയാളത് വാങ്ങിക്കൊണ്ടു തന്നെ ചോദിച്ചു. 

"തിരിച്ചറിയൽ രേഖ തരണോന്ന് ആ സാറ് പറഞ്ഞില്ലേ.. "

"അതും കൊണ്ടു വന്നിരുന്നോ !!" 

"ഹാ... നങ്കി ക്ക് നല്ല പുത്തിയാ സാറേ. പള്ളിക്കൂടത്തിൽ ഒക്കെ പോയ അല്ലേ ഓള് " മുരുകൻ വാചാലനായി. 

"നിങ്ങള് രണ്ടുമിരിക്ക് " വിക്ടർ തനിക്കെതിർ വശത്തെ കസേരകൾ ചൂണ്ടി കാട്ടി പറഞ്ഞു. 

"അയ്യോ വേണ്ടാ സാറെ "

"ഇരിക്ക് മുരുകാ.. ഒരാളെ ജോലിക്കു കയറ്റുന്നതിനു മുമ്പ് ഒന്ന് ഇന്റർവ്യൂ ചെയ്യണ്ടേ. കുറച്ചു ചോദ്യങ്ങൾ ഒക്കെ ചോദിക്കണം. ഇരിക്ക് "

"ആണോ സാറേ? "

"മ്മ്.. അതെ "

മുരുകൻ പെട്ടെന്ന് ഇരുന്നു. പിന്നാലെ നങ്കി യും. 

"സാറെ ഞാ ആദിയം ചോയിക്കട്ടെ? " മുരുകൻ വിക്ടറിനെ നോക്കി. 

"എന്ത് !"

"സാറ് പറഞ്ഞില്ലേ ചോദിയൊക്കെ ചോയിക്കണോന്ന്. ഞാ ഒന്ന് ചോയിക്കട്ടെ "

"മുരുഗണ്ണാ.. " നങ്കി അയാളെ പതിയെ വിളിച്ചു. 

വിക്ടർ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തല കുലുക്കി. 

"മ്മ്. ചോദിക്ക് "

"സാറിന്റെ പേരെന്താ... മറ്റേ സാറ് വിളിച്ച പേര്? " 

"എന്റെയോ ! വിക്ടർ "

"ഹാ നല്ല പേരാ. ഇങ്ക്ലീസ് പേര്... വിട്ടർ സാർ.. " മുരുകൻ കറ കവർന്ന പല്ലുകൾ മുഴുക്കെ കാട്ടി ചിരിച്ചു. 

വിക്ടറും ചിരിച്ചു. മേശ മേൽ കൈ അടിച്ചു കൊണ്ട് ഉറക്കെ. 

"മറ്റേ സാറിന്റെ പേരോ " മുരുകന്റെ അടുത്ത ചോദ്യം. 

"ജോസ് "

"മ്മ്... പച്ചേല് സാറിന്റെ പേരാ നല്ലേ. ഇങ്ക്ലീസ് പേര്... " മുരുകൻ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. "ഇതേലത്തെ പേര് ഇനീം ഉണ്ടേല് പറഞ്ഞു തരോ സാറേ "

"എന്തിനാ മുരുകാ? "

"നങ്കിക്ക് കൊച്ചുങ്ങ ഒണ്ടാകുമ്പോ ഇടാനാ "

വിക്ടർ നങ്കി യുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവൾ തല കുനിച്ചിരിപ്പാണ്. 

"ശരി മുരുകന്റെ ചോദ്യങ്ങള് തീർന്നെങ്കിൽ ഇനി ഞാൻ ചോദിക്കട്ടെ നങ്കിയോട്.. "

മുരുകൻ തല കുലുക്കി. "തീര്ന്നു സാറേ "

"ഓക്കേ..."

നങ്കി തല ഉയർത്തി. 

"നങ്കി എത്ര വരെ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്? " 

"പത്താം ക്ലാസ്സില് പാതിക്ക് പഠിപ്പ് നിർത്തി " 

"അതെന്താ !? "

"അപ്പാ മരിച്ചപ്പോ ചിന്നമ്മ ഇനി പഠിക്കാൻ പോകണ്ടാന്ന് പറഞ്ഞു "

"ചിന്നമ്മയോ !? "

"ഉം...അപ്പാ രണ്ടാത് കെട്ടീതാ. അമ്മ മരിച്ചപ്പോ "

"അമ്മ എങ്ങനാ മരിച്ചേ? "

നങ്കി മറുപടി പറയാതെ വിക്ടറിനെ ഉറ്റു നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടെന്ന വണ്ണം വിക്ടർ ചിരിച്ചു. 

"ഇതൊരു ഹോസ്പിറ്റൽ അല്ലേ. അപ്പൊ ഇവിടെ ജോലിക്ക് ഒരാളെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനു മുമ്പ് അവരുടെ കുടുംബ പശ്ചാത്തലമൊക്കെ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട അത്യാവശ്യം ഉണ്ട്. ദാറ്റ്സ് ആൾ... "

"അമ്മക്ക് മഞ്ഞപ്പിത്തമായ്രുന്നു.. " 

"മ്മ്... നങ്കിക്ക് സഹോദരങ്ങളില്ലേ? "

"അനിയൻ ഒണ്ടായിരുന്നു... ഓനും മഞ്ഞപ്പിത്തം വന്നാ... " നങ്കിയുടെ സ്വരം താഴ്ന്നു. 

"ചിന്നമ്മയ്ക്കു മക്കളുണ്ടോ? "

"ഉം.... രണ്ട് "

"ഓക്കേ.... അപ്പോ ശരി. നിങ്ങള് വാ മണിയനെ കണ്ട് ജോലിയുടെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കണം. "

വിക്ടർ പുറത്തേക്ക് പോകാനായി എഴുന്നേറ്റതും മുറിയിലേക്ക് ആരോ വന്നു കയറി. നങ്കിയും മുരുകനും എഴുന്നേറ്റു. വിക്ടർ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ആഗതയെ സ്വീകരിച്ചു. 

"ജാനി ഇത് മോർച്ചറിയുടെ സെക്യൂരിറ്റി ശിവന്റെ ഭാര്യയും സുഹൃത്തുമാ.. " വിക്ടർ പരിചയപ്പെടുത്തി. 

"ങ്ഹാ...അച്ചായൻ പറഞ്ഞു കാര്യങ്ങള്" ആഗത ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. 

"ഹാ... ഇത് ജാൻസി. ഈ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ കൊച്ചുമുതലാളി മാത്രമല്ല, ഇവിടുത്തെ പ്രധാന ഡോക്ടർ കൂടിയാണ്. പിന്നെ എന്റെ ഭാര്യയും.. " വിക്ടർ ആഗതയെ നങ്കിയ്ക്കും മുരുകനും പരിചയപ്പെടുത്തി. 

 ഇരുവരും കൈ കൂപ്പി വണങ്ങി. 

"കൊച്ചുമുതലാളി.. ഒന്നു പോ വിക്കി... " ജാൻസി വിക്ടറിന്റെ തോളിൽ തട്ടി. 

"ഞാൻ ഇവരെ മണിയനെ ഒന്നു കാട്ടട്ടെ. ജോലിയുടെ രീതികളൊക്കെ നങ്കിയ്ക്ക് അറിയണ്ടേ " 

"മ്മ്...ഓക്കേ " ജാൻസി മൂവരെയും നോക്കി ചിരിച്ചു തലയാട്ടി. 

"വാ പോകാം " വിക്ടർ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ജാൻസിയെ നോക്കി തല കുലുക്കി കൊണ്ട് നങ്കി അയാളെ അനുഗമിച്ചു. 

                      ⬛️◼️◾️▪️◾️◼️⬛️

മണിയൻ പുശ്ചവും പരിഹാസവും നിറഞ്ഞ ഭാവത്തിൽ നങ്കിയെ നോക്കി. 

"ഈതൊക്കെ സരിയാകുവോ സാറെ " അയാൾ വിക്ടറിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു. 

"ശരിയാകൂന്ന് ഉറപ്പുള്ളതു കൊണ്ടല്ലേ ജോലിക്ക് എടുത്തേ. മണിയൻ ജോലിയുടെ രീതികളൊക്കെ നങ്കിയ്ക്ക് ഒന്നു പറഞ്ഞു കൊടുക്ക്. "

"സരി സാറേ " അയാൾ നീരസത്തോടെ തലയാട്ടി. 

തിരിഞ്ഞു നടക്കും മുമ്പേ വിക്ടർ മുരുകനെ നോക്കി. 

"മണിയൻ നങ്കിയ്ക്ക് എല്ലാം പറഞ്ഞു കൊടുത്തതിനു ശേഷം മുരുകൻ തിരിച്ചു പോയാൽ മതി കേട്ടോ " 

 

"അത്രേ ഒള്ള് സാറേ " മുരുകൻ കറ പിടിച്ച പല്ലുകൾ വെളുക്കെ കാട്ടി ചിരിച്ചു. 

വിക്ടർ നങ്കിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു പോയി. 

                    ⬛️◼️◾️▪️◾️◼️⬛️

തുടരും....

നങ്കി 2️⃣

©️ Copyright Protected

✍️

............ 

ശിവന്റെ അച്ഛന്റെ അനുമതിയും ആശീർവാദവും വാങ്ങി നങ്കി, മുരുകനൊപ്പം ഭർത്താവിന്റെ ജോലി സ്ഥലമായ മരിയ മെമ്മോറിയൽ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ശിവന്റെ അമ്മ ഇറങ്ങുമ്പോഴും കുത്തുവാക്കുകളും ശാപ വചനങ്ങളും മുഴക്കി കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവരുടെ കാലിൽ തൊട്ടു കുമ്പിട്ടു പ്രാർത്ഥനയോടെയാണ് അവൾ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയത്. 

അവളുടെ കൈയ്യിൽ ഒരു കവർ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നു. അതിലെന്താണെന്നൊന്നും മുരുകൻ ചോദിച്ചില്ല.  ഒന്നും മിണ്ടാതെ പറയാതെ അയാൾ മുമ്പേ നടന്നു. പിന്നാലെ നങ്കിയും. 

ഗേറ്റ് കടന്ന് ആശുപത്രി മുറ്റത്തേക്ക് കയറി മുരുകൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. നങ്കി അയാൾക്കരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു നിന്നു. 

"എന്താ മുരുഗണ്ണാ "

"ആ സാറന്മാര് ദേച്ചിച്ച് എന്തേലും പറഞ്ഞാ നീ കരയ്യ ഒന്നും ചെയ്യരുത് കേട്ടാ നങ്കി. "

"മ്മ്... "

""സരി വാ "

മുരുകനൊപ്പം അവൾ മുന്നോട്ടു നടന്നു. 

ആശുപത്രി വരാന്തയിലേക്ക് കയറിയപ്പോഴേ കണ്ടു, രാവിലെ വന്ന സാറുന്മാരിലെ താടിക്കാരനെ. അയാൾ വരാന്തയുടെ അങ്ങേ വശത്തു നിന്നും നടന്നു വരുന്നു. മുരുകൻ നങ്കിയുടെ കാതോരം പറഞ്ഞു ;

"ആ സാറ് പാവമാ നങ്കി. മറ്റേ കണ്ണാടിക്കാരനേക്കാളും. നമ്മ ഭാഗ്യയം ആ സാറിന തന്ന കണ്ടേ... "

"ഉം..." നങ്കി മൂളി കേട്ടു. 

                       ⬛️◼️◾️▪️◾️◼️⬛️

നടന്നടുത്തെത്താറായപ്പോഴാണ് താടിക്കാരൻ അവരിരുവരെയും കണ്ടത്. ഭവ്യതയോടെ കൈ കൂപ്പി നിൽക്കുന്ന രണ്ടു രൂപങ്ങൾ. അമ്പരപ്പോടെ അയാൾ അവർക്ക് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു വന്നു നിന്നു. 

"സാറേ ഇത് നങ്കി. സിവന്റെ പെണ്ണ് "

"മനസ്സിലായി. രാവിലെ കണ്ടതല്ലേ. എന്തുപറ്റി.. ശിവന്റെ ജോലിക്കാര്യം ആണെങ്കിൽ, അയാള് വരുകയെന്നല്ലാതെ മറ്റൊരു വഴി ഇല്ല "

"അത് സാറേ.. ഞങ്ങ വന്നത്.. നങ്കി പറേന്നെ സിവൻ  വരിന്ന വരെ ഓന്റെ വേല... അത് പിന്നെ.. സാറന്മാര് രാവിലെ പറഞ്ഞില്ലേ പഗരക്കാരെ ആരേലും കൊണ്ടരാൻ.. " മുരുകൻ എങ്ങനെ പറയണം എന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി. 

"ഹാ അതെ. ആരെയെങ്കിലും കിട്ടിയോ? "

"അത് സാറേ. നങ്കി പറേന്നെ ഓള് വരാന്നാ. സിവൻ വരിന്ന വരെ പഗരം ആയിട്ട്.. "

"വാട്ട്‌ !!! ആർ യൂ ജോക്കിങ്ങ്... " താടിക്കാരൻ ഇരുവരെയും അതിശയ ഭാവത്തിൽ നോക്കി. പിന്നെ പെട്ടെന്ന് തന്റെ പ്രതികരണത്തിലുള്ള അവരുടെ അജ്ഞതയോർത്ത് സോറി പറഞ്ഞു. 

"തമാശയല്ല സാർ.. കാര്യായിട്ട് തന്നെയാ.. " നങ്കി യുടെ സ്വരം ഉണർന്നു. 

താടിക്കാരൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ അവളെ നോക്കി. അയാളുടെ മുഖത്തു വിരിഞ്ഞ അതിശയം തിരിച്ചറിഞ്ഞു കൊണ്ട് മുരുകൻ ചിരിച്ചു. 

"നങ്കി പള്ളിക്കൂടത്തിൽ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട് സാറേ. ഓൾക്ക് ഇങ്ക്ലീസ് ഒക്കെ അറിയാം"

"റിയലി... !!!!... "

"മ്മ്... സാറിന് പറഞ്ഞു കൊട നങ്കി"

"ഓരു വരുന്ന വരെ. ആ ജോലി ഞാൻ ചെയ്യാം സാർ.. ആ ജോലി പോയാ പിന്നേ... " നങ്കി അപേക്ഷയോടെയും പ്രതീക്ഷയോടെയും അയാളെ നോക്കി. 

അപ്പോഴും ആശ്ചര്യം വിടാതെ താടിക്കാരൻ അവളെത്തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി നിന്നു. 

"നീ എത്തറ വരെ പഠിച്ചിട്ടൊണ്ടൊന്നൊക്കെ പറ നങ്കി.. " 

ഒന്നും മിണ്ടാതെ നങ്കി മുരുകനെ നോക്കി. 

"എന്താ വിക്ടർ.. എന്തുപറ്റി? " 

മൂവരും ചോദ്യമുയർന്നിടത്തേക്ക് നോക്കി. രാവിലെ കണ്ട കണ്ണടക്കാരനെ കണ്ടതും മുരുകൻ പരുങ്ങി. താടിക്കാരനെപ്പോലെയല്ല കണ്ണടക്കാരൻ. ആളിച്ചിരി ദേഷ്യക്കാരനാ. മുരുകൻ എന്തിനോ സകല ദൈവങ്ങളെയും മനസ്സിൽ വിളിച്ചു കൂട്ടി. 

"അച്ചായാ ഇത് ആ ശിവന്റെ വൈഫാണ്. ഇവര് ആ ജോലിക്കാര്യം സംസാരിക്കാൻ വന്നതാ. " വിക്ടർ എന്ന് കണ്ണടക്കാരൻ വിളിച്ച താടിക്കാരൻ പറഞ്ഞു. 

"ഓ..എന്താ ഇയാൾ ജോലി ഏറ്റെടുക്കാൻ തയ്യാറായോ? "

"ഏയ്.. ജോലിക്ക് പകരം ആളെക്കൊണ്ട് വന്നതു തന്നാ. പക്ഷേ മുരുകൻ അല്ല "

"പിന്നെ !"

"ശിവൻ മടങ്ങി വരുന്നതു വരെ ദാ ശിവന്റെ വൈഫ്‌ അയാൾക്ക് പകരക്കാരനായി ജോലി ചെയ്യാമെന്ന് " 

കണ്ണടക്കാരൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു. ആയാൾ നങ്കി യുടെ മുഖത്തേക്ക് കണ്ണു കൂർപ്പിച്ചു. 

തല കുനിച്ചു നിൽക്കുന്ന മുരുകന് സമീപം നങ്കി തല ഉയർത്തി കണ്ണിമയ്‌ക്കാതെ അയാളിൽ പ്രതീക്ഷ അർപ്പിച്ചു നിന്നു. 

"ശിവന്റെ ഡ്യൂട്ടി രാത്രി ആയിരുന്നു. ആ സമയത്തേ പകരക്കാരനായി വരുന്ന ആൾക്കും നിൽക്കാൻ പറ്റൂ " കണ്ണടക്കാരൻ ഓർമപ്പെടുത്തി. 

"അറിയാം സാർ. എനിക്ക് കൊഴപ്പോയില്ല " നങ്കി യുടെ സ്വരം ഉറച്ചു നിന്നു. 

"മ്മ്... പേടിയില്ലെന്ന് അർത്ഥം "

"ഉയിരില്ലാത്ത മനുഷർക്കല്ലേ അവ്ടെ കാവലിരിക്കണ്ടേ പേച്ചും മൂച്ചും ഒള്ള മനുഷന്മാർക്കല്ലല്ലോ...പിന്നെന്തു പേടിക്കാനാ സാറെ... " 

നങ്കി യുടെ വാക്കുകളിൽ വിസ്മയം പൂണ്ട് വിക്ടർ കണ്ണു മിഴിച്ചു. കണ്ണടക്കാരൻ ചിരി തൂകി തല കുലുക്കി.  

"തിരിച്ചറിയൽ രേഖേടെ ഒരു കോപ്പി ഓഫീസിൽ ഏൽപ്പിച്ച്‌ രജിസ്റ്ററിൽ പേരെഴുതി ഒപ്പിട്ട് ഇന്ന് വൈകിട്ട് തൊട്ടുള്ള ഡ്യൂട്ടിക്ക് തന്നെ കേറിക്കോ. പിന്നെ ആ മണിയനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞേക്കാം. അവൻ ജോലീടെ രീതിയൊക്കെ പറഞ്ഞു തരും.. "

" പക്ഷേ അച്ചായാ..." വിക്ടർ സന്ദേഹത്തോടെ വിളിച്ചു. 

"എന്താടാ? "

"മോർച്ചറീടെ കാവൽ എന്നൊക്കെ വെച്ചാൽ... വേറെന്തെങ്കിലും ജോലി -"

"- വേണ്ട സാർ. എനിക്ക് ഓരുടെ ജോലി തന്നെ മതി. പഗരം വേറാരേലും വന്നാ....ഇല്ലാ.. ഓര് തിരിച്ചു വരുമ്പോ ഈ വേല വേണം സാർ...." നങ്കി കൈ കൂപ്പി നിന്നു.

കണ്ണടക്കാരൻ വിക്ടറിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു ;

"അങ്ങ് എവറെസ്റ്റിൽ മാത്രല്ല, ചന്ദ്രനിൽ വരെ പെണ്ണുങ്ങളു കയറി. പിന്നാണോ വിക്ടറേ ഒരു മോർച്ചറിയുടെ മുന്നിലിരിക്കാൻ ആലോചിക്കേണ്ടേ.. " അയാൾ തിരിഞ്ഞു നങ്കി യെ നോക്കി ;

"നിന്റെ ഭർത്താവ് വരുന്ന വരെ നീ ജോലിക്കു വരുവാണേൽ നൂറു രൂപ അധികം നിനക്ക് ശമ്പളം തരും. എന്തായാലും ഇന്ന് നിന്ന് നോക്ക്. പേടി പിടിക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് നാളെ അറിയാല്ലോ. മ്മ്.. ചെല്ല്.. ദോ അതാ ഓഫീസ് " അയാൾ വരാന്തയുടെ അങ്ങേ തലയ്ക്കലെ മുറി ചൂണ്ടി കാട്ടി. 

"നിങ്ങള് നടന്നോ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരാം " വിക്ടർ മുരുകനോടായി പറഞ്ഞു. 

തല കുലുക്കി കൊണ്ട് ഇരുവരും നടന്നു നീങ്ങി. 

"അച്ചായാ.. "

"ആ പെണ്ണിന്റ കണ്ണിൽ നല്ല ദൃഡനിശ്ചയമുണ്ട്. അവൾക്കത്ര ധൈര്യമുണ്ടേൽ പിന്നെ നമ്മളെന്തിനാ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നേ. എന്തായാലും ഇന്നത്തേക്ക് ഒരു കാവൽക്കാരൻ.. അല്ല കാവൽക്കാരിയെ കിട്ടിയില്ലേ.. " ചിരിച്ചു കൊണ്ട് വിക്ടറിന്റെ ചുമലിൽ ഒന്നു തട്ടി അയാൾ നടന്നകന്നു. 

    

                      ⬛️◼️◾️▪️◾️◼️⬛️

തുടരും......

നങ്കി 1️⃣

 

          

                                         നങ്കി 

©️Copyright protected 

✍️

"നങ്കീ... നങ്കീ... "

മുറ്റത്തു നിന്നുമുള്ള വിളി കേട്ട് നങ്കി പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നു.  

മുരുകനൊപ്പം നിൽക്കുന്ന അപരിചിതരായ രണ്ടു പേരെ കണ്ട് നങ്കി അമ്പരപ്പോടെ വരാന്തയിൽ കിടന്ന കസേരയ്ക്കു പിന്നിൽ ഒതുങ്ങി നിന്നു. 

"നങ്കീ ഈ സാറന്മാര് സിവനെ തെരക്കി വന്നതാ..അവനേടേ ? "

പരിഭ്രമത്തോടെ പെട്ടെന്ന് കൈ കൂപ്പി നങ്കി  മുരുകനെ നോക്കി ; "അറീല്ല മുരുഗണ്ണാ. രണ്ടീസായി ഈടന്ന് പോയിട്ട്. എന്തേലും പ്രശ്ചനയുണ്ടോ !!"

"ഈ സാറന്മാർടെ ആസ്പത്രീലാ സിവൻ വേല ചെയ്യണേ.. "

"ശിവന്റെ ഭാര്യയല്ലേ ? "

"മ്മ്... "

"ശിവൻ രണ്ടു ദിവസമായി ജോലിക്കു വന്നിട്ട്. ലീവ് ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. സുഖമില്ലാതെ കിടപ്പെങ്ങാനും ആകുമെന്ന് കരുതി തിരക്കി വന്നതാ.. ഇവിടെ വന്നപ്പോ കാര്യം മനസ്സിലായി. ലീവ് ഒന്നും പറയാതെ കറങ്ങാൻ പോയിരിക്കുവാ അല്ലെ? "

നങ്കി അപരാധിയെപ്പോലെ തല കുനിച്ചു.

"എത്ര പേരാ ഒരു ജോലിക്ക് അലഞ്ഞു നടക്കണേന്ന് അറിയോ. അവന്റെ ജോലിക്കും ആള് ക്യൂവാ. നാളെ ഒരു ദിവസം കൂടി നോക്കും. വന്നില്ലേൽ ഇനി അങ്ങോട്ട് വരണ്ടാന്നു ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞേക്ക്.."

മുരുകനെ നോക്കി തല കുലുക്കി കൊണ്ട് രണ്ടു പേരും മുറ്റമിറങ്ങി നടന്നു  പോകുന്നത് നങ്കി നോക്കി നിന്നു. 

"അവനേടെ പോയേ നങ്കി "

"അറീല്ല അണ്ണാ.. " അവളുടെ ശബ്ദമിടറി. കണ്ണു നിറഞ്ഞു. 

"നീ വെഷമിക്കാതെ. ഞാനാ സാറന്മാരോട് പറയാം കാര്യങ്ങള്.. " മുരുകൻ നങ്കിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവർക്ക് പിന്നാലെ ഓടി. 

"സാറേ... സാറന്മാരെ... "

പിന്നിൽ നിന്നുമുള്ള മുരുകന്റെ വിളി കേട്ട്  രണ്ടു പേരും ഒരുമിച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. 

"സാറേ... സിവനെ വേലേന്ന് പറഞ്ഞു വിടല്ലേ സാറേ.. ഓൻ പാവമാ... നങ്കിയും"

"കൃത്യമായി ജോലിക്ക് വരാത്ത ഒരാളെ പിന്നെന്താടോ ചെയ്യേണ്ടേ... ഇന്നു വെളുപ്പിന് ഒരു ചാവാലിപ്പട്ടി മോർച്ചറീ കേറി ഒരു ശവം കടിച്ചു കീറാൻ നോക്കി.. " രണ്ടു പേരിൽ താടിക്കാരൻ പറഞ്ഞു. 

"നിങ്ങടെ ഈ ഓണം കേറാ മൂലേ ഒരു ഹോസ്പിറ്റൽ കെട്ടിയതും പോരാ. പിന്നെ നിന്റെയൊക്കെ ശവത്തിനും ഞങ്ങള് കേറി കാവലിരിക്കണോ..." പുച്ഛം കലർന്ന സ്വരത്തിൽ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട്  കണ്ണട വെച്ച ആൾ മുഖം കോട്ടി.  

മുരുകൻ കൈ കൂപ്പി നിന്നു. 

"സാറേ.. സിവന്റെ പെണ്ണിന് ഗർഭോണ്ടായിരുന്നു. പച്ചേ, ആ കൊച്ച് വയറ്റീ കെടന്ന് ചത്തു പോയി. ആ വെഷമത്തില  സിവൻ ഏടേലും പോയതാകും. ഞാ തെരക്കി പിടിച്ചോണ്ട് വരാം ഓനെ.. "

"അതൊന്നും ഞങ്ങൾക്കറിയേണ്ട.. ജോലി വേണേൽ നാളെ വരാൻ പറയണം. ഇല്ലേൽ ഇനി അങ്ങോട്ട് വരണ്ടാന്നും... " കണ്ണടക്കാരൻ വീണ്ടും ശബ്ദമുയർത്തി. 

"ശിവന്റെ കൊച്ചെങ്ങനാ പോയത്? " താടിക്കാരൻ ആരാഞ്ഞു 

"അറീല്ല... നങ്കി പുഴേന്ന് വെള്ളോം കൊണ്ടു വരണ വഴീ തല ചുറ്റി വീണതാ.... ഗർഭോണ്ടായ പെണ്ണിന്റ കൊച്ച് വയറ്റീ കെടന്ന് ചത്താ ആ പെണ്ണ് കെട്ടു പോയതാണെന്ന്  സിവനോട് ആരോ പറഞ്ഞു. അത് ഓന് മാനക്കേടും സങ്കടോം ആയി . "

"ഫൂളിഷ്നെസ്സ്... " താടിക്കാരൻ ചുമലനക്കി പറഞ്ഞു ; "നല്ല ആഹാരോം വിശ്രമോം കിട്ടാഞ്ഞിട്ട് അബോർഷൻ ആയതാകും.. "

അയാൾ പറഞ്ഞതു മനസ്സിലാകാതെ മുരുകൻ കണ്ണു മിഴിച്ചു. 

"നങ്കി നല്ല പെണ്ണാ സാറേ. ഓൾടെ ഊര് വേറെയാ. കെട്ടു കഴിഞ്ഞേച്ച് നാലു മാസേ ആയുള്ളൂ... സിവന്റെ അപ്പാ ദേഹം കൊഴഞ്ഞ് കെടപ്പാ. അമ്മാക്കും അസുഗങ്ങളാ. ഓന് രണ്ട് എളേതങ്ങളൊണ്ട്. ഈരട എല്ലാ കാര്യോം നങ്കിയാ നോക്കുന്നേ. സിവനും ഓളെ ഉയിരാ. പച്ചേ... ആ കൊച്ച് ചത്തത്... അദ് ഓന് താങ്ങീല്ലാ സാറേ..."

"നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ഓക്കേ... മനസ്സിലായി. പക്ഷേ ശിവന്റെ ജോലി, അതിന് ഒരു നീക്കുപോക്ക് പറ്റില്ല മുരുകാ.. ഒരാളില്ലാതെ അവിടെ ശരിയാകില്ല.. " താടിക്കാരൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു. 

"അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്. താൻ ശിവന്റെ കൂട്ടുകാരനല്ലേ.. അവൻ വരുന്നത് വരെ താൻ പകരക്കാരനായിട്ട് വാ.. " കണ്ണടക്കാരൻ ഒരു വഴി മുന്നോട്ടു വച്ചു. 

"അയ്യോ ! ഞാ...!!... ഇല്ല.. സാറെ എനിക്ക്... പറ്റൂല്ലാ...ഞാൻ വേറെ വേലക്ക് പോണയാ... പിന്നെ, എനിക്ക് ദയ്ര്യയമില്ല സാറെ.. " മുരുകൻ വെപ്രാളപ്പെട്ടു. 

"അപ്പോ കൂട്ടുകാരനു വേണ്ടി വക്കാലത്തു പറയാൻ വരണ്ട. ഒന്നുകിൽ അവൻ നാളെ വരണം. ഇല്ലേൽ അവൻ വരുന്നതു വരെ ഒരു പകരക്കാരൻ...പറ്റില്ലേൽ പുതിയ ആള് ജോലിക്ക് കേറും. " കണ്ണടക്കാരൻ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ഒപ്പം തന്നെ താടിക്കാരനും.  

മുരുകൻ നിസ്സഹായനെപ്പോലെ നിന്നു. 

              ⬛️◼️◾️▪️⚫️▪️◾️◼️⬛️

"ഏൻ ചെക്കൻ ഈടന്ന് പോകാൻ കാരണം ഓള് ഒറ്റ ഒരുത്തീ..യ്യാ .... ഓള് നാശമായി പോകും... "

ശിവന്റെ അമ്മയുടെ ശാപവാക്കുകൾ കേട്ടു കൊണ്ട് നങ്കി കട്ടൻ കാപ്പിയുമായി മുരുകനും തങ്കത്തിനും അരികിലേക്ക് വന്നു. കാപ്പി അവർക്ക് നൽകി കൊണ്ട് അവൾ കട്ടളപ്പടിയിൽ ഇരുന്നു. 

"ഈനീപ്പോ എന്തോ ചെയ്യും നങ്കി. " തങ്കം കാപ്പി ഒരിറക്കു കുടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. 

"അറീല്ലക്കാ.. അപ്പന് മരുന്ന് വാങ്ങണം. വീട്ടില സാദനങ്ങളൊക്കെ തീര്ന്നു വരാ...രണ്ടീസത്തേക്കുള്ള അരിയേ ഒള്ള്.. "

"സിവൻ ഇതേട പോയേ. ചെക്കന് പ്രാന്തായാ.. "

"അടി മൂദേവി..ഏൻ ചെക്കന് പ്രാന്തൊന്നൂല്ലാ.. ഈള് ഒരുത്തിയാ ഓന്റെ നെല ഇങ്ങനാക്കിയേ.. " ശിവന്റെ അമ്മ ആക്രോശിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു 

"മൂദേവി നിങ്ങട...

"അക്കാ.. വേണ്ടാക്കാ.. " നങ്കി തങ്കത്തിന്റെ കൈയ്യിൽ കടന്നു പിടിച്ചു. 

"മിണ്ടാതിരുന്നാൽ സരിയാകൂല്ല നങ്കി. നീ കെടന്ന് കസ്ട്ടപ്പെടുന്നത് ഇത്തള്ള കാണുന്നില്ലേ. ഞാ ഒന്ന് സമസാരിക്കട്ടെ തള്ളയോട്. " തങ്കം കൂരക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി. 

കൂരക്കുള്ളിലെ ഇരുട്ടിൽ നെലത്ത് പായ വിരിച്ചു കിടക്കുന്ന ശിവന്റെ അമ്മ ലക്ഷ്മിയെ തങ്കം കണ്ടു. അവൾ അവർക്കരികിലേക്ക് തല കുനിച്ചു. 

 

"പ്രാന്ത് നിങ്ങക്കാ ലച്ച്മീക്കാ. ആ പെണ്ണ് നിങ്ങക്ക് വേണ്ടി പെടുന്ന പാട് കാണാത്ത പ്രാന്ത്. സിവൻ ഏടയോ പോയേന് നിങ്ങ ആ പാവത്തിന്റെ നെഞ്ചത്തോട്ട് കേറുന്ന എന്നാത്തിനാ. ഓളെന്തു പിഴച്ചു..

അകത്തു തങ്കം സംസാരിക്കുന്ന നേരത്ത് നങ്കി ഒരു തീരുമാനത്തിൽ എത്തിയിരുന്നു. അവൾ മുരുകന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. 

"മുരുഗണ്ണാ.. ആ സാറമ്മാര് പറഞ്ഞത് പഗരം ആരേലും ജോലിക്ക് ചെന്നാ മതീന്നല്ലേ.."

"ആ നങ്കി അങ്ങനാ പറഞ്ഞേ "

"എങ്കി മുരുഗണ്ണാ ഞാൻ പോകാം... ഓരു വരുന്ന വരെ.. "

മുരുകൻ അന്ധാളിപ്പോടെ വാ പൊളിച്ചു. 

"നീ എന്താ പറേണെ നങ്കി. സിവന്റെ വേല എന്താന്ന് നെനക്കറിയ്യാമ്മേലേ. നല്ല  ദയ്ര്യയം ഒള്ളോർക്കേ പതിനായിരം വട്ടം ആലോജിക്കണം ആ വേലക്കു കേറാൻ. അപ്പളാ നീയ്യ്... "

"ഞാൻ പോകും മുരുഗണ്ണാ. ഓരു വരുന്ന വരെ വീട്ടു ചെലവു നോക്കണ്ടേ. അപ്പന് മരുന്ന് വാങ്ങണം. അരിയും സാധനങ്ങളും ഒക്കെ തീര്ന്നു.. എനിക്കിപ്പോ നല്ല ദയ്ര്യയമുണ്ട് അണ്ണാ. ഉയിരില്ലാത്ത മനുഷരല്ലേ അവ്ടെ കിടക്കുന്നെ. പഴിയും ശാപോം ഒന്നും കേൾക്കാതെ കൊറച്ചു നേരം ഇരിക്കാല്ലോ.. " നങ്കി യുടെ സ്വരം ഉറച്ചു നിന്നു. 

"എന്നാലും നങ്കി... പഗല് അവ്ടെ കാവല് നിക്കുന്നത് ആ മണിയനാ. രാത്തിരിയല്ലേ സിവന്റെ കാവല്. അപ്പോ സിവനു പഗരം ചെല്ലുന്നോരും ആ സമയത്ത് ചെല്ലണ്ടേ !"

"മ്മ്.... " നങ്കി ആലോചനയോടെ തലയാട്ടി.  "ആ സാറന്മാരോട് ചോയിച്ചാ പഗലാക്കി തരുവോ ജോലി "

അവൾ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു തന്നെ എന്ന് മുരുഗനു മനസ്സിലായി. 

"ഉച്ച കയിഞ്ഞ് നമ്മക്കൊന്നു  ആശ്പത്രീല് 

 പോകാം മുരുഗണ്ണാ " നങ്കി അപേക്ഷാ ഭാവത്തിൽ മുരുകനെ നോക്കി. 

"പോഗാം"

ഒരു  നിശ്വാസം നങ്കിയിൽ നിന്നും ഉണർന്നതും മുരുകൻ  നെടുവീർപ്പോടെ എണീറ്റു. 

                       ⬛️◼️◾️▪️◾️◼️⬛️

ശിവന്റെ അച്ഛന്റെ അനുമതിയും ആശീർവാദവും വാങ്ങി നങ്കി, മുരുകനൊപ്പം ഭർത്താവിന്റെ ജോലി സ്ഥലമായ മരിയ മെമ്മോറിയൽ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ശിവന്റെ അമ്മ ഇറങ്ങുമ്പോഴും കുത്തുവാക്കുകളും ശാപ വചനങ്ങളും മുഴക്കി കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവരുടെ കാലിൽ തൊട്ടു കുമ്പിട്ടു പ്രാർത്ഥനയോടെയാണ് അവൾ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയത്.. 

തുടരും...... 

✍️വർണ്ണാഭമായ കഥയൊന്നുമല്ല... ഇതൊരു പെണ്ണിന്റ കഥയാണ്. നങ്കിയുടെ കഥ... അഭിപ്രായം കുറിച്ചേക്കണെ....

കാഴ്ചകൾക്കുമപ്പുറം 7️⃣

 അവസാനഭാഗം 

*****************

©️Copyright Protected

...................

        

            കോട്ടൺ സാരി, പക്വത വിളിച്ചോതുന്ന മുഖഭാവം. അവളേറെ മാറിയിരിക്കുന്നു....അവളിൽ ദൃശ്യമായ ശാരീരികമായ മാറ്റം നിരഞ്ജനെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തളർത്തി കളഞ്ഞു .

            അവളുടെ തിളക്കമേറിയ, ചുറുചുറുക്കാർന്ന കണ്ണുകൾക്ക് ചുറ്റും കറുത്ത വലയം ചായം തേച്ചിരിക്കുന്നു . ആ കണ്ണുകളിൽ നിരഞ്ജൻ ഒരു കാഴ്ചയായി തെളിഞ്ഞതേയില്ല .അവളുടെ വിരലുകൾ മുറുകെ കോർത്തു പിടിച്ചിരുന്ന നീണ്ട സ്റ്റീൽ ദണ്ഡ്, അവളുടെ വഴികാട്ടി പോലെ  മുന്നിലെന്തിനെയോ പരതി നീങ്ങുന്നു .

           "ഗൗരി ...." നിരഞ്ജന്റെ സ്വരത്തിൽ അവിശ്വസനീയത കൂടിക്കലർന്നു .

           ചുണ്ടിലെ നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി മെല്ലെയൊന്നു വാടിയ പോലെ ഗൗരിയുടെ മുഖമൊന്നു മങ്ങി .

           "ഗൗരി ടീച്ചർ നമ്മളോട് രണ്ടു വാക്ക് സംസാരിച്ചതിന് ശേഷം, പ്രകാശനം ഉൽഘാടനം ചെയ്യുന്നതാണ് " മഹേഷ്‌ അനൗൺസ് ചെയ്തതും , സദസ്സിൽ നിന്നും കരഘോഷം മുഴങ്ങി .

           ഗൗരി വീണ്ടെടുത്ത ചിരിയോടെ സദസ്സിനെ നോക്കി കൈ ഉയർത്തി കാണിച്ചു . മഹേഷ്‌ മൈക്ക് ഗൗരിയുടെ കൈയ്യിലേക്ക് വച്ചു കൊടുത്തു .

           "നമസ്കാരം ..." അവളുടെ സ്വരം ഉണർന്നു .

          പ്രജ്ഞ നഷ്ടപ്പെട്ടവനെപ്പോലെ നിന്ന നിരഞ്ജനെ, സലിം സാർ തട്ടിയുണർത്തി. 

           "ഇവിടെയിരിക്ക് ..."

          യാന്ത്രികമായി നിരഞ്ജൻ തിരികെയിരുന്നു .

         "ക്ലാസ്സിലെ അന്തർമുഖനെ, ആൾ കുറിച്ച കവിതയിലൂടെ തന്നെ ഒരു  സദസ്സിനു മുന്നിൽ കൊണ്ടു വരാൻ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ആവേശം തെല്ലൊന്നുമല്ല ഇപ്പോ എനിക്കുള്ളേ ..." ഗൗരി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.

           "നിരഞ്ജൻ എന്ന ഞങ്ങളുടെ സഹപാഠിയെ  യുവകവി ശ്രീ നിരഞ്ജൻ ദാസായി ഇവിടെ പരിചയപ്പെടുത്താൻ മുന്നിൽ നിന്ന് സഹായിച്ച ഞങ്ങളുടെ പ്രിയ അധ്യാപകൻ ശ്രീ സലിം സാറിന് പ്രത്യേക നന്ദി പറഞ്ഞു കൊണ്ട്, എന്നെ ഏൽപ്പിച്ച കർത്തവ്യത്തിലേക്ക് കടക്കയാണ്..നന്ദി....ഒപ്പം, ശ്രീ നിരഞ്ജന് എല്ലാവിധ ആശംസകളും ..." വാക്കുകൾ അവസാനിപ്പിച്ച് ഗൗരി, മൈക്ക് എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ നീട്ടി. മഹേഷ്‌ മൈക്ക് വാങ്ങി ഗൗരിയെ വേദിക്ക് ഒത്ത നടുക്ക് കൊണ്ടു വന്നു നിർത്തി .

           "അങ്ങനെ കവിതാ പ്രകാശനത്തിലേക്ക് നമ്മൾ കടക്കുകയാണ്....

           സാർ പ്ലീസ് ....." മഹേഷ്‌, പ്രിൻസിപ്പാളിനെ ക്ഷണിച്ചു. 

           പ്രിൻസിപ്പാളിനൊപ്പം, സലിം സാറും മറ്റു വിശിഷ്ട വ്യക്തികളും എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. അവരെ അനുകരിച്ചു കൊണ്ട് നിരഞ്ജനും. 

           സദസ്സിന്റെ നിറഞ്ഞ കൈയ്യടിക്കു മുന്നിൽ ഗൗരി, നിരഞ്ജന്റെ കവിതകളുടെ സമാഹാരം പ്രിൻസിപ്പാൾ രാമചന്ദ്രൻ സാറിന് കൈമാറി ഉൽഘാടനം ചെയ്തു . 

             നിരഞ്ജന്റെ കണ്ണുകൾ പുസ്തകത്തിന്റെ പുറം ചട്ടയിലേക്ക് നീണ്ടു. 'കാഴ്ചകൾക്കുമപ്പുറം' നിരഞ്ജൻ ദാസ്...എന്ന വാക്കുകളേക്കാളേറെ അവനെ ആകർഷിച്ചത് മുഖച്ചിത്രമായിരുന്നു. വിടർന്ന മിഴിക്ക് മുന്നിൽ കാഴ്ചക്കാരനായിരിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ...' നിരഞ്ജന്, അത് സ്വന്തം ചിത്രമാണെന്ന് തോന്നി. 

          "അടുത്തതായി നിരഞ്ജൻ നമ്മളോട് സംസാരിക്കുന്നു ..."

        നിരഞ്ജൻ ചിന്തയിൽ നിന്നും ഞെട്ടിയുണർന്ന് ചുറ്റും നോക്കി. ഗൗരിയെ അവൻ വേദിയിൽ കണ്ടില്ല. സദസ്സിലേക്ക് അവന്റെ കണ്ണുകൾ ശര വേഗത്തിൽ പാഞ്ഞു. ഏതോ വിദ്യാർത്ഥിനിയുടെ സഹായത്തോടെ ഓഡിറ്റോറിയത്തിനു പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന ഗൗരി കണ്ണിലുടക്കിയതും

അവൾക്കരികിലെത്താൻ അവന്റെ ഹൃദയം തുടിച്ചു.

             "നിരഞ്ജാ..." മഹേഷ്‌  അവനെ സംസാരിക്കാനായി ക്ഷണിച്ചു. 

            "ചെല്ല് ..." സലിം സാറിന്റെ ശബ്ദം കാതിലെത്തിയപ്പോൾ നിരഞ്ജൻ എഴുന്നേറ്റു.

                                    🖤

               മൈക്കിനു മുന്നിൽ വന്നു നിന്ന് നിരഞ്ജൻ സദസ്സിനെയാകമാനം നോക്കി. പിന്നെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി ;

           "നമസ്കാരം ....

           ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദിയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും എനിക്കീ നിമിഷത്തിൽ പറയാനില്ല. അത് ആരോട് എന്ന് ചോദിച്ചാൽ.....ഒരാളോടു മാത്രമായല്ല...ഞാനീ വേദിയിൽ ഇങ്ങനെ നിൽക്കാൻ കാരണക്കാരായ ഓരോരുത്തരോടും...സലിം സാറിനോടും  എന്റെ സഹപാഠികളോടും  ഡോക്ടർ തോമസ് എന്ന അതുല്യനായ മനുഷ്യനോടുമൊക്കെ എനിക്കുള്ള കടപ്പാട് ഈ ജന്മത്തിൽ തീരുന്നതല്ല. 

            വാക്കുകളെ വിരലുകൾക്ക് വിട്ടു കൊടുത്തതിനു ശേഷം, ഒരുപാട് സംസാരിക്കാനുള്ള സാമർത്ഥ്യം ഞാനെന്നോ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഏറെ സംസാരിച്ച് നിങ്ങളെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നില്ല. എങ്കിലും ഒരു കാര്യം കൂടി ഇവിടെ പറയാതെ വയ്യ..." നിരഞ്ജൻ വാക്കുകൾക്ക് ഇടവേള നൽകി നിർത്തി. പിന്നെ തുടർന്നു ;

           "എന്റെ കവിതകളെ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാളുടെ സ്വപ്നമാണ് ഇന്നിവിടെ യാഥാർഥ്യമായത്. നിരഞ്ജൻ എന്ന വ്യക്തി നിരഞ്ജൻ ദാസ് എന്ന കവിയായി നിങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നതിനു പിന്നിൽ ആ വ്യക്തിക്കുള്ള പങ്ക് ...അതേറെയാണ്... "

          ".....ആരാ ആ വ്യക്തീന്നു കൂടി ഒന്നു പറയാമോ......കവീ ....."  സദസ്സിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്നും ഒരു വിരുതന്റെ ശബ്ദമുയർന്നു വന്നു .

         മന്ദഹാസത്തോടെ നിരഞ്ജൻ നിശ്വസിച്ചു, പിന്നെ അവനുള്ള ഉത്തരമെന്ന പോലെ പറഞ്ഞു; "പറയാം ...ഇപ്പോഴല്ല, ആ ആളിന്റെ കൂടി സമ്മതത്തോടെ....പിന്നീട്.....

          അപ്പോ ഞാനെന്റെ വാക്കുകൾ നിർത്തുന്നു. ഒരിക്കൽ കൂടി, നന്ദി .....നമസ്കാരം"

നിരഞ്ജൻ കൂപ്പു കൈകളോടെ തിരിഞ്ഞ് സലിം സാറിനരികിൽ വന്നിരുന്നു.

           അവന്റെ നിശബ്ദതയെ മനസിലാക്കി കൊണ്ട് സലിം സാർ മുഖവുര കൂടാതെ പറഞ്ഞു ; "ഇവിടെ ജോയിൻ ചെയ്ത നാൾ മുതൽ ഗൗരി തന്നെക്കുറിച്ച് എന്നോട് അന്വേഷിക്കുമായിരുന്നു. ഈ പുസ്തക പ്രകാശനത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഗൗരി തന്നെയാണ്....

        നിരഞ്ജൻ അത്ഭുതത്തോടെ സാറിനെ നോക്കി ; "പക്ഷേ, സാർ ഒരിക്കൽ പോലും ഗൗരിയെപ്പറ്റി എന്നോട് സൂചിപ്പിച്ചില്ലല്ലോ.."

        "ഉം...ഗൗരി എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ട ഒരേ ഒരു കാര്യം അതു മാത്രമായിരുന്നു. എപ്പോഴെങ്കിലും താൻ അവളെപ്പറ്റി അന്വേഷിക്കുകയാണെങ്കിൽ മാത്രമേ അവളെക്കുറിച്ച് തന്നോട് പറയാവൂ എന്ന്. ഒരു വാശിയോ ആഗ്രഹമോ നിരാശയോ ഒക്കെ ചേർന്നതായിരുന്നു അവളുടെ തീരുമാനം. 

          നിരഞ്ജൻ പറഞ്ഞതു പോലെ ഗൗരിയുടെ സ്വപ്നം തന്നെയായിരുന്നു തന്റെ കവിതകളുടെ പ്രകാശനം. പക്ഷേ, അവളുടെ പ്രതീക്ഷകളൊക്കെയും താൻ ഒരിക്കലെങ്കിലും അവളെവിടെയുണ്ടെന്നെങ്കിലും ഒന്ന് അന്വേഷിക്കുമെന്നതായിരുന്നു...പക്ഷേ അതുണ്ടായില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഗൗരിയെപ്പറ്റി തന്നോട് പറയാനുള്ള അവസരവും എനിക്ക് ലഭിച്ചില്ല. അവളുടെ ജീവിതം പ്രതീക്ഷിക്കാതെ മാറി മറിഞ്ഞിട്ടു പോലും..." സലിം സാറിന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നു .

          "എങ്ങനെ സാർ ....?" നിരഞ്ജൻ വേദനയുടെ കയത്തിൽ വീണ പോലെ ചോദിച്ചു

          "ഇനിയെങ്കിലും തനിക്ക് സംസാരിച്ചു കൂടെ ....നേരിട്ട് ...." സലിം സാർ അമർഷപ്പെട്ടു. 

          മറുപടി പറയാതെ നിരഞ്ജൻ തലയാട്ടി .

                                     🖤

            കെമിസ്ട്രി ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിനു പുറത്ത് നിരഞ്ജൻ കാത്തു നിന്നു. എല്ലാ പരിപാടിയും കഴിഞ്ഞ്,  അമ്മയെയും ചേച്ചിയെയും ഓട്ടോയിൽ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചയച്ചതിനു ശേഷമാണ് അവൻ ഗൗരിയെ തേടി വന്നത്. പ്യൂൺ അകത്തേക്ക് കയറിയതും നിരഞ്ജൻ കണ്ണുകളടച്ച് ഗൗരിയെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ തയ്യാറെടുത്തു.

            പിന്നിലെ കാലൊച്ച കേട്ട് നിരഞ്ജൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. പ്യൂൺ അകത്തേക്ക് കൈ കാണിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു പോയി. നിരഞ്ജൻ ആകാംഷയോടെ നോക്കി. 

            ഒരു നിഴൽച്ചിത്രം പോലെ ഗൗരി ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിനുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വരുന്നു. അവൾക്കും മുമ്പേ അവളുടെ വഴികാട്ടിയായ സ്റ്റീൽ ദണ്ഡ്  പുറത്തേക്ക് ചുവടു നീട്ടി വച്ചു. തൊട്ടു പിന്നാലെ വരാന്തയിലേക്ക് അവൾ നടന്നു വന്നു നിന്നതും നിരഞ്ജൻ മെല്ലെ വിളിച്ചു ; "ഗൗരീ ..."

          വിളി കേട്ടതും ഒരു പുഞ്ചിരി തിരിച്ചു നൽകി അവൾ പ്രതികരിച്ചു.

           " എന്താ ഗൗരി ഈ കാണുന്നേ.. എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനെ കഴിയുന്നില്ല...."

          വീണ്ടും ഒരു ചിരിയോടെ പ്രതികരിച്ച് അവൾ തുടങ്ങി ; 

           "നമ്മുടെ കോളേജിൽ തന്നെ ജോലി കിട്ടണമെന്നത് എന്റെ ആഗ്രഹമായിരുന്നു നിരഞ്ജാ. അത് ഈശ്വരൻ സാധിച്ചു തന്നു. അങ്ങനെ ഉപേക്ഷിച്ചോ മറന്നോ കളയാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല ഇവിടവുമായുള്ള ബന്ധം.."

           "ഞാൻ തന്റെ ജോലിയെക്കുറിച്ചല്ല പറഞ്ഞത് "

          "മനസ്സിലായി. ആദ്യം നിരഞ്ജന്റെ വിശേഷങ്ങൾ കേൾക്കട്ടെ. നിരഞ്ജനല്ലേ ഇന്നത്തെ താരം..അതിഥി.."

          "എന്നെക്കുറിച്ച് താനെന്താ ഇനി അറിയാനുള്ളത്. സലിം സാർ പറഞ്ഞറിഞ്ഞതിനേക്കാളേറെ ഒന്നുമില്ല..അല്ല, സാറിനോട് താൻ അന്വേഷിച്ചറിഞ്ഞതിനേക്കാളേറെ ഒന്നുമില്ല..."

        "ഓ....' ഗൗരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തല കുലുക്കി ; "മ്മ് .....ശരിയാ ഞാനെല്ലാം അറിഞ്ഞിരുന്നു. ഹാ, ലാസ്റ്റ് ട്രാക്കിൽ ആയിരുന്ന കാഴ്ച പുതിയ ട്രാക്കിലേക്ക് വന്നില്ലേ..അതായിരുന്നു അന്വേഷിച്ചറിഞ്ഞതിൽ ഏറ്റവും സന്തോഷം തന്ന വിശേഷം...പിന്നെ വേദനിപ്പിച്ചത്, ഈശ്വര തുല്യനായ ഡോക്ടറുടെ മരണ വാർത്തയും.."

        നിശ്വാസത്തോടെ നിരഞ്ജൻ ഡോക്ടർ തോമസിനെ മനസ്സാൽ സ്മരിച്ചു. പിന്നെ ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

           "താനെല്ലാം അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നുമറിയാതെ പോയത് ഞാൻ മാത്രമാണ് "

           "അതാരുടെ തെറ്റ് ?" ഗൗരി പൊടുന്നനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, നിരഞ്ജൻ ഉത്തരമില്ലാതെ നിന്നു.

         "അന്വേഷിപ്പിൻ കണ്ടെത്തും എന്നാണല്ലോ.."

         "മ്മ് ..നേര്. തേടുന്നവനെ കണ്ടെത്തൂ. തെറ്റ് എന്റേത് തന്നെയാണ് "

          "ഏയ്, ഞാൻ നിരഞ്ജനെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയതല്ല. ജീവിത സാഹചര്യം എല്ലാർക്കും ഒരുപോലെയല്ലല്ലോ "

             "താനാകെ മാറിയിട്ടുണ്ട് ഗൗരി. പക്വത പാകം വന്ന ഒരു മുതിർന്ന സ്ത്രീയെപ്പോലെ തോന്നുന്നു "

              ഗൗരി ചിരിച്ചു ; "മാറാതെ പിന്നെ, കോളേജ് ലക്ച്ചറർ ആയില്ലേ "

             "ഗൗരീ....തനിക്കെന്ത് സംഭവിച്ചതാണെന്ന് ഇനിയും പറഞ്ഞില്ല. അതോ ഒന്നും അന്വേഷിക്കാതിരുന്നവനോടുള്ള പ്രതിഷേധമോ "

              നെറ്റിയിലേക്ക് പാറിവീണ മുടിയിഴകളൊതുക്കി ഗൗരി നെടുവീർപ്പിട്ടു.

             "ഒരുപാട് പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നു  വിധി ഇരുട്ടെഴുതും മുമ്പേ കണ്ണുകളിൽ വെളിച്ചവുമായി നിരഞ്ജൻ തിരികെ വരാൻ. വിഫലമായ കാത്തിരുപ്പെന്ന് പറഞ്ഞ് പലരും എതിർത്തു..ഉപദേശിച്ചു. പക്ഷേ, കാത്തിരിക്കണമെന്നുള്ളത് എന്റെ വാശിയായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ നിരഞ്ജനെന്നെ തേടി വരുമെന്നുള്ള വിശ്വാസം..പ്രതീക്ഷ..

                ഒരുപക്ഷേ അതൊരു അഹങ്കാരമായി ദൈവത്തിനു തോന്നിയിരിക്കാം..അറിയില്ല. സ്നേഹിക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവരെയെല്ലം മറന്ന്..എതിർത്ത്  രണ്ടു വർഷം. ഇനിയും ഇരുപത് കൊല്ലം കാത്തിരിക്കാനുള്ള മനസ്സുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ .....കഴിഞ്ഞ വർഷം എന്റെ പ്രതീക്ഷകൾക്കും ആഗ്രഹത്തിനുമൊക്കെ ദൈവം അടിവരയിട്ടു " ചുമരിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് ഗൗരി കൺകോണുകൾ തുടച്ചു. 

             "ലാബ് പ്രാക്ടിക്കലിനിടയിൽ ഒരു കുട്ടിക്ക് പറ്റിയ കൈപ്പിഴ. നഷ്ടമായത് എന്റെ കണ്ണുകളിലെ പ്രതീക്ഷ മാത്രമായിരുന്നില്ല, അവളുടെ ജീവൻ കൂടിയായിരുന്നു. എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഓടിച്ചെന്നപ്പോ ചുറ്റിനും ഒന്നും തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു. മറ്റു കുട്ടികളെ പുറത്തിറക്കി അവൾക്കരികിലേക്ക് എത്തിയതും വീണ്ടും പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന ശബ്ദവും, കാഴ്ച മറച്ച പുകയിൽ ചൂടോടെ കണ്ണിലേക്കു എന്തോ തെറിച്ചു വീണ ഓർമയും മാത്രമേ പിന്നീടുള്ളൂ. പിന്നെയൊന്നും ഓർമയില്ല..

             പാതിയായ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടോ എന്തോ അവളുടെ കണ്ണുകൾ എനിക്ക് നൽകണമെന്ന് ആശുപത്രി കിടക്കയിൽ കിടന്ന് അവൾ പറഞ്ഞുവത്രെ. പക്ഷേ..ദൈവം എന്റെ കണ്ണിലെഴുതിയ കരിമഷി അത് മായ്ക്കാനാകാത്ത വിധം എന്റെ കാഴ്ചയിൽ പടർന്നിരുന്നു...

             കുറച്ചു നാൾ മാത്രേ ഞാൻ കരഞ്ഞുള്ളൂ, തളർന്നിരുന്നുള്ളൂ...ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, നഷ്ടം എന്നെക്കാളേറെ ആ കുട്ടിക്കും അവളുടെ വീട്ടുകാർക്കുമാണെന്ന് മനസ്സിലായി. അവളുടെ നഷ്ടമായ ജീവനേക്കാളേറെ വിലയില്ലല്ലോ എന്റെ കാഴ്ചക്ക്. 

             പിന്നെ ഓർത്തിരുന്ന് ദുഃഖിക്കാതെ, അന്ധതയെ സന്തതസഹചാരിയാക്കാൻ ശീലിച്ചു. ഒരു സങ്കടമേ ഇപ്പോഴുമുള്ളു..അവസാന നിമിഷം പോലും ആ കുട്ടിയെ ഒന്നു കാണാൻ സാധിച്ചില്ല. അവളോട് ദേഷ്യമോ വിരോധമോ ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല...ഒരുപാട് വേദനിച്ചാണ് ആ കുട്ടി മരിച്ചത്...." ഗൗരിയുടെ ശബ്ദമിടറി.

            "ഗൗരീ...." എന്തു പറയണമെന്നറിയാതെ നിരഞ്ജൻ വിളിച്ചു.

           മുരടനക്കി സ്വരം നേരെയാക്കി  മന്ദഹാസത്തോടെ ഗൗരി തുടർന്നു ;

         "ഇവിടെ നിന്നും പോകണമെന്നേ പിന്നെ തോന്നിയുള്ളൂ. പക്ഷേ, ഈ കോളേജ്....അത്ര പെട്ടെന്ന് ഇവിടം വിട്ടു പിരിയാൻ മാനസികമായി കഴിയുകയുമില്ലായിരുന്നു.

           വലിയൊരു തമാശ കാട്ടിയതു കൊണ്ടാകാം, ഈശ്വരൻ ഒരു കരുണ ചെയ്തു തന്നു.റാങ്ക് ജേതാവായതു കൊണ്ടും എല്ലാവർക്കും പരിചിതയായതു കൊണ്ടും തുടർന്നും മുന്നോട്ടു തന്നെ പോകാൻ എല്ലാവരും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

            പ്രിൻസിപ്പാൾ, മാനേജ്മെന്റ്, സഹ പ്രവർത്തകർ...എല്ലാത്തിനേക്കാളുമേറെ കുട്ടികളും അവരുടെ മാതാപിതാക്കളും. കുട്ടികൾ വീട്ടിലെത്തി എന്റെ സമ്മതമറിയുന്നതു വരെ കാത്തുനിന്നു. അവർക്ക് ഗൗരി ടീച്ചർ ഇത്രയ്ക്കും പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നോ എന്ന് ശരിക്കും ഞാൻ അതിശയിച്ചു.

             നിരഞ്ജൻ അന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ, കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് വിധി എഴുതും മുമ്പേ വിജയിക്കണമെന്ന്...അത് മാത്രമാണ് ലക്ഷ്യമെന്ന്. നിരഞ്ജന്റെ ആ ലക്ഷ്യത്തെ ഞാനെന്റെ ജീവിതത്തോട് ഒന്നു മാറ്റി ചേർത്തു പിടിച്ചു. വിധി എഴുതിയ ഇരുട്ടു കൊണ്ടു തന്നെ വിജയിക്കണമെന്ന്. ആ ഇരുട്ടിലൂടെ മുന്നേറണമെന്ന്. അതിൽ ഞാൻ ജയിച്ചു എന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. അതിന്റെ റിസൾട്ട്‌ ആണ് കുട്ടികൾ എന്നോട് കാട്ടുന്ന സ്നേഹം. കണ്ണിൽ ഇരുട്ടുമായി വെളിച്ചത്തിലേക്ക് അവരെ നയിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നത്.." നിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി ഗൗരി പുഞ്ചിരിച്ചു.

           "അങ്ങനെ ഇതൊക്കെയാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലുണ്ടായ സംഭവവികാസങ്ങൾ...എന്താ നിരഞ്ജൻ ഇത്രയും അറിഞ്ഞത് പോരേ...

     

             നിരഞ്ജനിൽ നിന്നും ഒരു ചെറു നെടുവീർപ്പാണ് അവൾക്കാദ്യം കിട്ടിയ പ്രതികരണം. 

             "..ങ്ഹും....,  ഗൗരി ഞാൻ വന്നത്.... കാനഡയിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ടപ്പോഴല്ല, അങ്ങോട്ടേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കു മുമ്പേ തന്നെ ഞാൻ മനസ്സിൽ കുറിച്ച ഒരു തീരുമാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. സർജറി വിജയിച്ചാണ് മടങ്ങി വരുന്നതെങ്കിൽ ആദ്യം കാണുന്നത് തന്നെയാകണമെന്ന്. പക്ഷേ വിധി കാത്തു വച്ചിരുന്നത് നമ്മൾ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത കാര്യങ്ങളായിരുന്നല്ലോ... മൂന്നര കൊല്ലം... 

          കഴിഞ്ഞതൊക്കെ പോട്ടെ, മുഖവുരയില്ലാതെ പറയാം. ഞാൻ വന്നത് തന്നെ കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ്. തന്റെ ഇഷ്ടത്തോട് എന്റെ ഇഷ്ടം ചേർത്തു വയ്ക്കാനായി.. "

          മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്ന നിരഞ്ജന് തണുത്ത ഒരു മന്ദഹാസം മാത്രമാണ് അവൾ നൽകിയത്. 

          "അന്ന് ആ ഇടനാഴിയിൽ നിന്നും തന്നോട് ബൈ പറഞ്ഞു പോയതിനു ശേഷം, കോളേജ് കാലമോർക്കുമ്പോഴൊക്കെയും ഗൗരി.. താൻ മാത്രേ മനസ്സില് നിറയാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ...ഒരുപക്ഷേ, ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ മറച്ചു പിടിച്ച ഇഷ്ടം പറയാതെ പോയത് കൊണ്ടാകാം.. 

          അതുകൊണ്ടു തന്നെയാ മൂന്നര കൊല്ലത്തിനു ശേഷമുള്ള ഈ തിരിച്ചുവരവിൽ ഇയാള് കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നു പോലുമറിയാതെ,  തന്നെ കാണാനായി മാത്രം മനസ്സ് വെമ്പി ഓടി വന്നത്. മനസ്സിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ ഇഷ്ടത്തോടുള്ള വിശ്വാസം അത്രയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു.. " നിരഞ്ജൻ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റു നോക്കി. 

             ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദയായി നിന്നതിനു ശേഷം ഗൗരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തുടങ്ങി ;

           "ഒന്നു പറയട്ടെ നിരഞ്ജാ...എനിക്കായ് മാത്രമാണ് നിരഞ്ജൻ തിരിച്ചു വന്നതെങ്കിൽ,  താൻ തെറ്റ് ചെയ്തു. ഈ വരവ് അർത്ഥശൂന്യമുള്ളതായി പോയി.. "

              "എങ്ങനെ !!? " നിരഞ്ജൻ അമ്പരപ്പോടെ ആരാഞ്ഞു 

               "കുറച്ചു മുമ്പ് പറഞ്ഞില്ലേ ഇഷ്ടം പറയാതെ പോയി എന്ന്. അതിനു പകരമായി, കാത്തിരിക്ക് ഞാൻ വരാം എന്നൊരു വാക്കെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ....പക്ഷെ, എന്നിട്ടും ഞാൻ കാത്തിരുന്നു. ഇനിയും കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു....പക്ഷേ... വിധി അതിന് അനുവദിച്ചില്ല.... "

            "ഇനിയെന്തിനു കാത്തിരിക്കണം !! ഞാൻ വന്നില്ലേ.... അതും തന്നെ തേടി മാത്രം... " 

              "വൈകിപ്പോയി നിരഞ്ജാ... ഏറെ വൈകി.. ഇനി എനിക്ക് നിരഞ്ജന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരാൻ കഴിയില്ലല്ലോ... "

              "ബട്ട്‌ വൈ....? എന്തേ തന്റെ കണ്ണുകളെ ബാധിച്ച ഇരുട്ടിനെ ജീവിതത്തിലേക്കും പകർത്താൻ ശ്രമിക്കയാണോ.. 

               ഗൗരി ഇയാള് തന്നെ പറഞ്ഞില്ലേ, വിധി എഴുതിയ ഇരുട്ട് കൊണ്ട് വിജയിക്കണമെന്ന്. അത് തന്റെ പ്രൊഫഷണിൽ മാത്രാണോ.. ജീവിതത്തിൽ വേണ്ടേ... " നിരഞ്ജന്റെ സ്വരത്തിൽ ആശങ്ക നിഴലിച്ചു. 

              "എന്റെ പ്രൊഫഷൻ തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴെന്റെ ജീവിതം... " ഗൗരി ഒരു തീർപ്പു പോലെ പറഞ്ഞു. 

            നിരഞ്ജൻ അസ്വസ്ഥതയോടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ വിരലോടിച്ചു. മുഖത്തു നിന്നും കണ്ണടയൂരി കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു. 

               "ഗൗരി.. ഞാൻ തന്നെ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കാണ് ക്ഷണിക്കുന്നത്. നമുക്കൊരുമിച്ചൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാനായ്.."

             ഗൗരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തല ചലിപ്പിച്ചു

           "മൂന്നരക്കൊല്ലം മുമ്പ് ഇതേയിടത്തു വച്ച് ഞാനിതാവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ നിരഞ്ജൻ എന്നെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തിയതെന്തു കൊണ്ടാ....അക്കാരണം മാത്രമേ ഇപ്പോ എനിക്കും പറയാനുള്ളൂ. ഒന്നും ഞാൻ ആവർത്തിക്കേണ്ടല്ലോ, സ്വന്തം വാചകങ്ങളല്ലേ ഒന്ന് ഓർത്തു നോക്കൂ.... "

         "അതെ, വാചകങ്ങൾ.... ഒക്കെ വെറും വാചകങ്ങളായിരുന്നു. അന്നത്തെ മാനസികാവസ്ഥയിൽ പറഞ്ഞ കാരണങ്ങൾ...അതൊന്നും ആവർത്തിക്കുകയോ ഓർത്തെടുക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യമില്ല ഗൗരി...

           തനിക്ക് താങ്ങായി ഓരോ ചുവടിലും കൂടെ കാണണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഗൗരി, താൻ അന്ന് പറഞ്ഞതു പോലെ ഇതൊരു കുറവായി, ബലഹീനമായി കാണരുത്. എത്ര പേർ ജീവിക്കുന്നു കുടുംബം കുട്ടികളായി ഇല്ലെങ്കിൽ, നമുക്ക് നമ്മൾ മതി... " നിരഞ്ജൻ ഗൗരിക്ക് തൊട്ടു മുന്നിലായി വന്നു നിന്നു.

            അവന്റെ സമീപനം അടുത്തറിഞ്ഞതു പോലെ ഗൗരി പിന്നിലേക്ക് നടന്നു മാറി.

            "അന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോ നിരഞ്ജൻ എന്തേ ഇതൊന്നും അംഗീകരിച്ചില്ല. പകരമൊരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു. ഓർമയുണ്ടോ എന്താന്ന് ? മറന്നെങ്കിൽ ഓർമപ്പെടുത്താം...

            'ഗൗരിയ്ക്കായിരുന്നു ഈ വിധിയെങ്കിൽ, സ്നേഹിക്കുന്നയാളുടെ ജീവിതം കൂടി ഇരുട്ടിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുമോന്ന്...' ഉത്തരവും നിരഞ്ജൻ തന്നെ അന്ന് പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു ;  'ഇല്ല' എന്ന്. അതാണ് സത്യമെന്നും'...അതെ അതാണ് സത്യം. നിരഞ്ജന്റെ ജീവിതം ഇരുട്ടിലാക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കില്ല...പ്ലീസ്.. " നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകൾ നിരഞ്ജനിൽ നിന്നും മറച്ചു പിടിക്കാനായി അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്നു.

            "ഗൗരീ... എന്റെ കുറവ് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും ഉള്ളിലെ ഇഷ്ടം മറക്കാനോ ഉപേക്ഷിക്കാനോ തനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ. ആ സ്നേഹം ഒരു തരി പോലും കുറഞ്ഞതുമില്ല...അതു നേരല്ലേ..., എനിക്കും കഴിയില്ല തന്നെ മറക്കാനോ ഉപേക്ഷിക്കാനോ... "

            "ആരു പറഞ്ഞു മറന്നില്ലെന്ന്... " ഗൗരിയുടെ സ്വരം കനത്തുയർന്നു ; " അന്ന് എന്റെ നല്ലതിന് വേണ്ടി എല്ലാം മറക്കാനും  ഉപേക്ഷിക്കാനും നിരഞ്ജന് കഴിഞ്ഞില്ലേ..അതുപോലെ തന്നെ ഇപ്പൊ എനിക്കും കഴിയും.

            "മറന്നു എല്ലാം.. അന്നു തന്നെ, എന്റെ കണ്ണിലെ ഇരുട്ട് ഇനിയൊരിക്കലും ഭേദമാകില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ. ഇനി എന്നോടൊന്നും പറയരുത് നിരഞ്ജാ പ്ലീസ്... " ഗൗരി കൈകൾ കൂപ്പി.

                                   🖤

         

         ചുറ്റും നിശബ്ദത തളം കെട്ടി.

            "ഞാനിപ്പോ വരാം... " ഗൗരി ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു കയറി. നിരഞ്ജൻ ചുമരിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു നിന്നു. ഏറെ വൈകാതെ കൈയ്യിലൊരു ഡയറിയുമായി അവൾ തിരികെ വന്നു.

        "ഇത് നിരഞ്ജന് വേണ്ടി കരുതിയതാണ്. സലിം സാറിന്റെ റിട്ടയർമെന്റിന് നിരഞ്ജൻ വരുമെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു.." ഡയറി അവന് നേർക്ക് നീട്ടി അവൾ തുടർന്നു ; " വെറുതെ താളുകൾ മറിക്കാനായ് എനിക്കെന്തിനാ ഇനിയിത്..മയിൽപ്പീലിത്തണ്ടു പതിച്ച ഒരു താളുണ്ട്..അത് നിരഞ്ജനുള്ളതാണ്..അന്ന് ആരിൽ നിന്നും ഓട്ടോഗ്രാഫ് എഴുതിച്ചിരുന്നില്ലല്ലോ.. "

             ഡയറി വാങ്ങി നിരഞ്ജൻ ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റു നോക്കി ; "സാറിന്റെ റിട്ടയർമെന്റിന് മാത്രമല്ല തന്നെ കാണാനും ഞാൻ വരുമെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടല്ലേ ഡയറി എനിക്കായ് കൈയ്യിൽ കരുതിയത്...അതും നിഷേധിക്കില്ലല്ലോ..."

        ഗൗരി നിശബ്ദയായി നിന്നു.

        ആ മൗനം സ്വീകരിച്ചു കൊണ്ട് നിരഞ്ജൻ മന്ദഹസിച്ചു ; "ഞാൻ കാത്തിരിക്കും ഗൗരി.... "

           "എന്തിന് ? ഈ കണ്ണുകളിൽ ഇനി വെളിച്ചം വരില്ല.. "

            "എന്റെ കണ്ണുകളിൽ വെളിച്ചം വരുമെന്ന് ഞാൻ തന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല... താനും. എന്നിട്ടും, എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരുന്നില്ലേ... "

             "അതിന് പ്രത്യുപകാരമോ....അതോ പ്രായശ്ചിത്തമോ? " ഗൗരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. 

             "രണ്ടുമല്ല. ഒന്നും മറക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. കഴിയുമായിരുന്നെങ്കിൽ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ തന്നെ കണ്ടതും എനിക്ക് പിൻതിരിയാമായിരുന്നു. എല്ലാം മറന്ന പോലെ ഭാവിക്കാമായിരുന്നു. 

               തന്റെ കണ്ണുകൾ തന്നെ പറയുന്നുണ്ട് ഗൗരി, ഇപ്പോഴും തനിക്കെന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം. അതുകൊണ്ടാ ആ കണ്ണുകൾ മറച്ചു പിടിക്കാൻ താൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. അന്ന് ഞാനും  ചെയ്തിരുന്നു. മനസ്സ് കൊതിച്ചിട്ടും ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ നടന്നു പോയി. ഇപ്പോ അറിയുന്നുണ്ട് തെറ്റ് ചെയ്തു എന്ന്. തിരുത്താനാകാത്ത തെറ്റ്... 

         താനില്ലാത്ത ജീവിതമാണ് ജീവിച്ചു തീർക്കേണ്ടതെങ്കിൽ, ശരിക്കും ഇപ്പോഴാണ് ഗൗരി...വിധി എന്നെ അന്ധനാക്കിയത്..."

 

       ഗൗരി ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ തല ചലിപ്പിച്ചു. അത് തന്നോടുള്ള പരിഹാസമാണോ എന്ന് നിരഞ്ജൻ സംശയിച്ചു.

            "അപ്പൊ ശരി നിരഞ്ജൻ.... ബൈ,  ഉച്ചക്ക് ശേഷം എനിക്ക് ക്ലാസ്സുണ്ട്. അതിന് തയ്യാറെടുക്കണം. 

          പിന്നെ, കല്യാണമൊക്കെ ആയാൽ അറിയിക്കണം....ദെൻ, ഓക്കേ.... ബൈ... "

           

         സംഭാഷണം നീട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാൻ താല്പര്യമില്ലാത്തതു പോലെ യാത്രാ പറഞ്ഞ് ഗൗരി തിരിഞ്ഞു. നിരഞ്ജൻ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കൈയ്യിൽ കടന്നു പിടിച്ചു.  

            "മുന്നിൽ ചുമരാണ് ഗൗരി... " പകച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളോട് നിരഞ്ജൻ തടഞ്ഞു നിർത്തിയതിനു പിന്നിലെ കാരണം വ്യക്തമാക്കി. 

          "ഓ.. താങ്ക് യൂ.... " കൈ അവനിൽ നിന്നും വേർപെടുത്തി ഗൗരി തന്റെ ദണ്ഡ് നീട്ടി വഴി തിരഞ്ഞു കൊണ്ട് മുന്നോട്ടു നടന്നു. പിടുത്തം വിട്ട അവളുടെ കൈ ഉപേക്ഷിച്ച അതേ നിലയിൽ തന്റെ കൈ നീട്ടി വച്ചു കൊണ്ട് നിരഞ്ജൻ മൂകനായി. 

            ഒരു പിൻനോട്ടമില്ലാതെ ഗൗരി ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞതും  നിരഞ്ജൻ തല കുനിച്ചു. ഡയറിയുടെ പുറം ചട്ടയിൽ രണ്ടു തുള്ളി കണ്ണുനീർ ഉതിർന്നു വീണു ചിന്നിച്ചിതറി. 

         'മയിൽപ്പീലിത്തണ്ടു പതിച്ച ഒരു താളുണ്ട്..അത് നിരഞ്ജനുള്ളതാണ്..' ഗൗരിയുടെ വാക്കുകൾ ഓർമയിൽ നിറഞ്ഞു. നിരഞ്ജൻ ഡയറി തുറന്നു. മയിൽപ്പീലിത്തണ്ടു പതിച്ച താളിൽ വിരലുകൾ ആർദ്രമായി. സ്വന്തം കൈയ്യക്ഷരത്താൽ കുറിക്കപ്പെട്ട വരികളിലേക്ക് അവന്റെ കണ്ണുകൾ നീണ്ടു. ഗൗരിയ്ക്കായി എഴുതിയ ഓട്ടോഗ്രാഫ്.. 

      'എന്റെ പുഞ്ചിരിയും സന്തോഷവും 

       കണ്ണുകളിലെ നനവും പരിഭവവും 

       നീ കാണും... 

       എന്നാൽ, നിന്റെ സന്തോഷവും വേദനയും 

       ഞാൻ അറിയില്ല... 

       എന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഇരുട്ടിൽ നീ       

       സ്നേഹവും വെളിച്ചവും നൽകും 

       എന്നാൽ, നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വെളിച്ചം       

       പകരാൻ എന്റെ കണ്ണുകൾക്കാവില്ല. 

       അതിനാൽ വർണ്ണങ്ങൾ തേടി നീ 

       പോകുക... 

       എന്റെ ഇരുൾ ലോകത്തിൽ ഒരു 

       നിഴൽച്ചിത്രമായി മറഞ്ഞു പോകാതെ....'

                                                   നിരഞ്ജൻ 

                ഡയറി മടക്കി പടിക്കെട്ടിലേക്ക് നടക്കവേ, അവന്റെ മനസ്സ് മൂന്നരക്കൊല്ലം പിന്നിലേക്ക് ചുവട് വച്ചു. 'ഇപ്പോ മനസ്സിൽ തോന്നുന്ന രണ്ടുവരി കവിത എനിക്ക് മാത്രമായ്... ' ഗൗരിയുടെ പതിഞ്ഞ സ്വരം കാതോരത്ത്..

          'എൻ മിഴികളിൽ തുളുമ്പിയ വിരഹദുഃഖത്തെ, തഴുകി തലോടിയ തെന്നൽ നീയോ....'

          പടിക്കെട്ടിൽ കാലിടറി തെന്നി വീഴാൻ തുടങ്ങിയതും ചുമരിൽ പിടുത്തമിട്ടു കൊണ്ട് നിരഞ്ജൻ നേരെ നിന്നു. താങ്ങിപ്പിടിക്കാൻ ഒരു കൈ സ്പർശം വരുമെന്ന് അവൻ വ്യഥാ മോഹിച്ചു. 

          ശൂന്യമായ ഇടനാഴിയിലേക്ക് വെറുതെ നോട്ടമയച്ച് അവൻ നിന്നു. കൺകോണിൽ ചുടു നനവ് പടർന്നതും കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ട് നിരഞ്ജൻ പടിയിറങ്ങി.....  

🖤🖤🖤🖤🖤🖤പൂർണ്ണം🖤🖤🖤🖤🖤🖤

                            💜💜💜💜